Uçurumun Kenarındaki Çiçek

Kimi çiçekler şanslıdır 

mutlu bir evin 

vernikli penceresinin

kenarında saklıdır

ne suyu azdır

ne toprağı

kimi ise çaresizdir

uçurumun kenarında sessiz

boşluktadır yaprağı

gözü bulutlardadır

görünüyor olsa da

yaşamaya hevessiz

umuttur tek tutunağı

su göktenken 

ve toprak yerden

dünya hepimizinken

bu adaletsizlik neden ? 

ben gidiyorum anne
içim almıyor acı gerçeği

uçurumun kenarındaki o çiçeği 

sulamalıyım ölmeden

Aşk Yoksa ?

Masallarla büyüyen bir çocuk için en zoru, içindekilerin rengarenk şekerlerden yapıldığı toz pembe dünyasının kapılarını kapatarak kızılın kıyametinin ve katran karasının hakim olduğu gerçekliğe adım atmasıydı. O adımı attıktan sonra bir yol aradı. Tekrar toz pembenin masalsı ışıltısına uzanan gizli bir geçit. 

Üstünde üç harf olan o kapının karşısına ilk geldiği gün, o çocukluğundan kalma mutluluğun esintisini hissetmişti yanaklarında. O gizli geçidi bulmuştu. "Aşk" yazıyordu  kapının üstünde büyük harflerle. Kapının önünde milyonlarca farklı ayak izi vardı irili ufaklı. Herkesin bu kapıyla bir imtihanı olduğunu anlamıştı ayak izlerinden. İçeride o hayal ettiği dünya olmalıydı ki insanlar kapının önünü aşındırmışlardı uzak yollardan gelip. 

Kapıdan içeri adımını attığında ellerine bulaşan gerçekliğe ait o katran karası izlerden kurtulması çok sürmedi. Yeniden beyazın hakimiyetinin sürdüğü o temiz dünyaya dönmüştü. Masallarla büyüyen o çocuk, şimdi aşkla büyüyordu. Aşk dinlediği diğer masallardan çok farklıydı. Onu uyutan değil, uykudan uyandıran eşsiz bir masaldı. 

Öyle büyüdü ki aşkla, güneş daha küçüktü sigarasının ucunda yanan ateşten. O, bir devdi artık aşka inanan. Kapıdan girmeden önce giyindiği o gururdan yeleği bırakmıştı dışarıda.O yüzdendi güneşle dans edercesine gerçekleştirdiği hızlı yükseliş. 

Masallarda bildiği gibi aşkta da mutsuz sonların yeri olmadığını sanıyordu ta ki yavaş yavaş küçülmeye başlayana kadar. Elleri küçülüyordu zordu artık tutmak. Gözleri küçülüyordu zordu artık görmek. Kalbi küçülüyordu ağır geliyordu aşk küçük bedenine. 

Küçüldükçe yalnızlaşıyordu. Küçüldükçe yaklaşıyordu adım adım çıkış kapısına doğru. Savaşıyordu ama o kadar küçüktü ki artık elleri, elinden bir şey gelmiyordu. Toz pembe manzara yavaş yavaş koyu renklere çalmaya başlıyordu. 

Kapının dışındaydı artık. Aşksız, gözden uzak bir yalnızlıkla tanışmıştı suratına çarpan o kapının eşiğinde. Görülmeyecek kadar küçük, duyulmayacak kadar sessizdi. Kimsenin bilmediği bir kimsesiz kadar meçhul olmuştu. Çığlığı, sinek vızıltısı kadar bile görkemli değil. Un ufak oldu ve çırpındıkça kendi çığlığında boğuldu. 

Mutsuz sonla biten bir hikayenin ardından, bir dev daha yıkılmıştı aşka inanan. 

Aşk yoksa, büyümek yalan mıydı yoksa ? 

Bir "Olamamışlık" Hikayesi

Soğuk rüzgarların elinde sopayla sıcak rüzgarları şehir sınırlarının dışına doğru kovaladığı gecelerden biriydi. Hiç anlaşamazlardı zaten. Bu sokaklar ikisine birden dar geliyordu kardeşçe esmek için. Sokakta kalan son üç beş kişi de kalkmasına dakikalar kalmış bir trene yetişmeye çalışır gibi hızlı adımlarla sıcak yatağı ve yorganın vücutlarına ilk dokunuşta verdiği o rahatlığı düşünerek evlerine yürüyorlardı. Evlerin ışıkları birbiri ardına istenmeden oluşmuş doğal bir ahenkle sönüyordu. Sokak sakinleri sözleşseler dahi bu ritmi yakalayamazlardı. Sokak, karanlığın ve soğuğun kollarına bırakmıştı kendini ta ki günün ilk ışıkları onları ayırıncaya kadar.

Sokağın hemen girişindeki cumbalı evin karşısında geniş bahçesi ile yarı yıkılmış bir duvar vardı. Oldukça eski bu köşk, mirasçıları arasındaki anlaşmazlıklardan dolayı yıllardır harap halde yalnızlığa terk edilmişti. Ev o kadar zamandır boştu ki mahalle çocukları arasında ev hakkında farklı farklı efsaneler türetilmişti. Bu yüzden hiç kimse bu evin yakınına yaklaşmak istemezdi. Bir kişi hariç. O bu gece olduğu gibi her gece buraya gelir, gün içinde toplayıp sattığı kartonlardan kendine ayırdığını duvar dibine serer ve sanki tüm kiri gitmiş gibi üstünü başını iyice silkeleyerek kartonun üstüne yayılırdı. Saçı sakalı birbirine karışmış, üstünde belki de civar sokaktaki bütün sokakların pisliğini taşıyan, donuk bakışlı bir adamdı. Yaklaşık 55 yaşlarınaydı. Hikayesini kimse bilmez, daha doğrusu kimse sormazdı. O da sorsalar bile anlatmayacaktı zaten. O yüzden de hiç üzülmezdi kimsenin bakışlarına iki üç saniyeden fazla takılmamış olmasına. Şarabı her gün ona uzun uzun bakar her gün onu hiç lafını bölmeden dinlerdi zaten. Her zaman anlatmak yetmiyordu bazen de dinlemek istiyordu elbette. O boşluğu da yanından hiç ayırmadığı küçük bir radyoyla dolduruyordu.

Evlerinin sönen ışıklarının ahenkle dansına şahit oldu ama sarhoşluğuna verdi bu olan biteni. Yavaşça çevirdi başını ve cumbalı eve takıldı gözleri geçmiş canlanırken zihninde. Henüz 18 yaşındayken ilk kez bu evi görüşünü hatırladı. Neredeyse hiç bir değişiklik yoktu. Kapının önündeki paspas, penceredeki demirlerin rengi ve üst katın en köşesindeki pencerenin perdeleri farklıydı yalnızca. Ama onun farkında olduğu en büyük değişiklik, o değişen perdenin arkasından gizlice bakan bir çift canlı mavi göz. O göz ki deniz kokar o göz ki gökyüzünü yere indirirdi. 18 yaşında gördüğünde ilk kez o gözleri babasının işi dolayısı ile bu sokağa taşınmışlardı. Babası işlerini oldukça büyütmüş ve İstanbul'da geniş bir çevreyle iş yapacak kadar güçlenmişti. Bu yüzden küçük hayatlarını bir anda büyüterek İstanbul'a taşındılar. Annesini küçük yaşta veremden kaybetmişti. Babasının ikinci evliliğinden olan annesi ve 3 üvey kardeşi ile bir de öz kardeşiyle birlikte hiç bilmediği bu semte gelmişti. Annesinin eksikliği dolayısı ile yıllardır üstünden atamadığı o burukluğu, perdenin arkasından içine işleyen bu gözlerin bir bakışla iyileştirmesine anlam veremedi. Buna bir anlam, bir ad ararken hayatında ilk defa aşık olduğunu anlıyordu.

Pencereden pencereye bakışlarıyla bir köprü kurmuşlardı adeta. Günün büyük zamanını birbirlerine attıkları kaçamak bakışlarla geçiriyorlardı. Bu bakışmalar sonucunda gizlice buluşmalar da başlamıştı. Birbirlerine açıklanamayacak bir şekilde bağlandılar. Gözlerine bakarken sanki kendi gözlerini görüyor ellerini tutarken sanki kendine dokunuyordu. İki ayrı bedende tek vücut olmuşlardı kısacık bir sürede. Mavi gözlü rum kızının adı Lena'ydı. Biri mavi gözleriyle bir rum kızı diğeri ise kara gözleriyle bir türk çocuğuydu.

Onlar için çoktan kurulmuş bir yuva, aileleri için imkansızdan öteydi. Beraberlikleri kıskaç altına alınıyor ve görüşmeleri engelleniyordu. Babası oldukça kızmış evlatlıktan ve mirasından reddetmekle tehdit etmişti. O aşkından başka bir şey düşünmüyor babasının bu tehditine için için gülüyordu. Mavi gözlü rum kızı ise bir kaç evden kaçma girişiminde bulunmuş ve annesi babasının elinden öldürmesine ramak kala kurtarmıştı. Pencereye dikilmiş gözleri onu beklerken, o mavi gözlerin yerine her yanı şişmiş ve morarmış bir suratla karşılaştığında dünyası yıkılmıştı.

Lena'nın babası adeta kızının dudaklarında pusuya yatmış nefes alışına kadar her hareketini izliyordu. Kızını bu aşktan kurtarmanın tek yolunun onu evlendirmek olduğunu biliyordu. İş ortağı Alekos ile bu konuyu rakı masasına meze yaparak çoktan halletmiş düğün hazırlıklarına başlamalarını söylemişti. Zavallı Lena olan bitenden habersiz en ufak boşlukta pencereye gitmek için uğraşıyordu.
Düğün haberi Lena'ya ulaştığında zaman durdu onun için. Kapıları tırnaklarıyla kazıdı ağlarken. Başı ellerinin arasında boş duvara bakarak saatlerce ağladı ağladı ver ağladı. Sönmedi içi. O'nun ellerinden başka el onun teninden başka ten, O'nun bakışlarından başka bakış istemiyordu. Ağladı ellerinde kalmış tutam tutam saçlarıyla.

Haber O'na da ulaştı. Annesinin yokluğunun verdiği acıyla yan yana koşabilecek kadar büyüktü içinde hissettikleri. Çaresizliği yıllarca sırtında taşımıştı. Olanlar karşısında hep çaresiz kalmıştı. Bakışlarıyla kurdukları o köprü yıkılmıştı artık. Kapılarına dayandı o gece. Bağırdı çağırdı Lena'ya onu ne kadar sevdiğini haykırdı yüzüne yemeden önce okkalı bir yumruğu. Dinlemediler. Yalnızca dövdüler bir halıyı silkeler gibi.

Eve dönmedi hemen o gece. Bir şişe şarap alıp oturdu kayalıklarda. Ay vurdu. O içti.

Gece saatlerinde eve doğru yaklaştı. Duvarın dibinden kapıya doğru yürüdüğü sırada bir el silah sesi gecenin sessizliğini delerek uzadı yankısıyla. Cumbalı evin ışıkları yandı. O duvarın dibine yığıldı Lena! diye atılan çığlıkları duyduğunda. Yığıldı ve kaldı duvar dibinde.

Lena babasının revolveriyle göğsüne tek el ateş ederek kıymıştı kendine. Mavi gözleri söndü. Denizler sustu. Gökyüzü karardı. O, bakamadı evden çıkartılan ölü bedenine Lena'nın. O günden sonra hiç bir şeye tutunmadı hayatta. Gözleri yalnızca yere baktı yürürken. Ne denizi görmek istedi ne gökyüzünü. Hep toprağa baktı Lena'nın üstünü örten.

Bir yıl içerisinde babasını da kaybetti. Kardeşi tahsiline devam etmek için yurt dışında gitti. O bırakamadı bu toprakları. Bırakamadı Lena'yı.

Babası öldükten ve kardeşi gittikten sonra sokaklara vurdu kendini. Üvey annesi ve kardeşleriyle sahte bir hayatı yaşamak yerine toprak üstüne Lena'ya yakın olmayı seçti.

Soğuk bir rüzgar O'nu hatıralardan sıyrılıp kendine getirdi. O günden beri, her gece elinde şarap şişesiyle eskiden oturduğu köşkün önüne gelir, silah sesini duyduğunda yığıldığı duvarın dibine oturur gözleri pencerede şarabını yudumlardı. Şarap şişesini kaldırdı ve :

- "şerefe mavi gözlü rum kızı" dedi.

Bir elinde bir avuç toprak tutarken, şişeden belli belirsiz yansıyordu gözünün kenarında birikmiş bir damla yaş. Şişeyi dikti kafasına ve yudumladı. Olamamışlık geçiyordu boğazından takıla takıla. Sanki bir şey arıyordu yana yakıla. Büyük bir adam olamamışlığın verdiği acı değildi bu. O'nunla olamamışlıktı boğazında düğümlenen her yudumda.

Cebinden uzun yıllardır yanında taşıdığı belli olan sararmış ve yıpranmış bir kağıt çıkardı. Okumaya başladı sanki ilk defa okuyormuş gibi bir hüzünle:

" Sen bana ilk ve son dokunan olarak kal istiyorum. Başka bir adamın koynunda mutsuz bir kadın olmaktansa, toprak altında yalnız senin olmuş bir kadın olarak kalmayı yeğlerim. Korkmuyorum. Senin ellerinde de ruhumun bedenimden ayrıldığını hissettim. Bulutları gezdim senin bakışlarından aldığım güçle. Buna benziyor olsa gerek. Senden ayrılmıyorum. Sadece bundan sonra beni senden başka kimse göremeyecek. Ne zaman seninle ilk bakıştığımız pencereye baksan ben orada olacağım. Seni çok seviyorum."

Gözünde biriken yaş artık daha fazla duramadı. Yanaklarından süzüldü vadileri yaran bir nehir gibi. Kaldırdı başını. Yine söz verdiği gibi Lena oradaydı. Mavi gözleriyle gülümsüyordu.

Yarın da burada olacaktı. Yine eski köşkünün önünde duvar dibine oturacak, yine o silah sesini duyacak, yine olamamışlığa ağlayacak ve yine cebinden çıkartıp Lena'nın O'na yazdığı son sözleri okuyacaktı. Yine pencereye bakacak ve mavi gözlerinin ışıltısına bakarak uykuya dalacaktı. Yine gelecekti. Çünkü son kez bakıp o pencereye, bu sokaktan kalksın istiyordu cansız bedeni. Lena gibi.

Yıldız Avlarım Geceleri

Her gün

Herkes daldığında uykuya

bana kalır gökyüzü

ki kimse bilmez kıymetini

o kadar ağırdır ki başları

kalkmaz yukarı

oysa ben

yıldız avlarım geceleri

kuyruğundan yakalayıp

parıltısında kaybolmayı

karanlıktan kurtulup

ışıkla dolmayı dilerim

yatağının başında

dua eden bir çocuk gibi

içten ve masum

.........................................

Yine bir gün

gözlerim değilken gökyüzünde

bir çift göz gördüm yeryüzünde

o tutunmaya çalıştığım

parıltıyı taşıyordu gözünde

kabul oldu dileğim

o an ışıkla doldum

aşık oldum

Bir A, Ş ve K Hikayesi

Harfler güzel ve anlamlı bir kelime oluşturmak için gizlice toplandılar. 


29'u da ordaydı. Z, alışkanlıktan olsa gerek yine en son geldi. 


Hepsi bu gece oluşturacakları kelimede yer almak oldukça heyecanlı ve isteklilerdi. 


Yer yer gruplaşmalar göze çarpıyordu. Bazı harfler yan yana anlamlı kelimeler oluşturmuşlardı bile. 


Konuşmalar hararetliydi. Sesli harfler tartışma ortamını alevlendirdiler. Sessiz harfler de köşeye çekilmiş olan biteni uzaktan izliyorlardı.


 A sesini yükseltti :


 "Alfabenin ilk harfi benim. Eğer bir anlamlı kelime oluşturulacaksa bu kelime benle başlamalı. " dedi. 


Diğer harfler A' ya duydukları saygıdan dolayı, sadece içlerinden hafif hafif mırıldanarak kabul ettiler. Ne de olsa ilk harfti. 


Kelimenin A ile başlayacağına oy birliği ile karar verildi.


Bugün ünlü ve ünsüz ayrımı yoktu. Hepsinin sözleri değerliydi. Bütün harfler eşit ve tek çatı altındaydı. 


Diğer harf için tartışmalar yeniden başladı. Büyük bir gürültü ortamı vardı ve kimse kimseyi dinlemiyordu. 


Ş ortaya atılıp kendini belli etmek için biraz da kuyruk  sallayarak :


 -" Şşşşşşşşşşşşş. Ay kuzularım biraz sessiz olun lütfen. Hiç tartışmayı bilmiyorsunuz" dedi. 


Ş 'nin bu herkesi susturan çıkışı ve kuyruk sallamasının da etkisinden olsa gerek diğer harfler hemen etkisi altına girdiler. 


Böylece Ş kolay bir zaferle ikinci harf olmayı başardı. 


Bu sırada K gözlerini Ş' den alamıyordu. Aslında onu çıkışını yapmadan çok önce hemen toplantının başında fark etmişti ve o andan itibaren ne diğer harfleri ne de konuşulanları umursamıyordu. 


Ş, A'nın yanındaki yerini almak için oraya doğru yaklaştı. K bir şeyler yapmasının gerektiğinin farkındaydı. Ş' nin yanında o olmalıydı. 


A da yanına gelen yeni harfi baştan aşağıya süzdü. Gözlerindeki parıltıyla beraber bıyık altından gülümsedi. Yanına gelen Ğ de olabilirdi. Kendini şanslıydı hissetti. 


K ortaya atıldı : 


- "Ben Ş' yi seviyorum." dedi. 


Bir anda tüm bakışlar K' ya çevrildi. Kimi bu özgüven karşısında şaşkın kimi ise kızgındı. Ş şaşkınlar tarafındaydı. 


K devam etti :


Karşı çıkacaksanız, bütün harfleri hatta bir araya gelip oluşturduğunuz bütün anlamları karşıma almaya hazırım.  Ş' nin yanındaki harf ben olmalıyım. Onun yanında olmazsam, hiç bir kelimede gerçekten olmak istediğim için olmayacağım. Başka kelimelerin anlamı içinde mutsuz olmak istemiyorum. Sesimi sonsuza gömerek, bir ömür sessiz bir harf gibi yaşamak istemiyorum. 


Bu konuşma karşısında sessiz harfler bile kayıtsızlığını bozarak K' ya destek verdiler. Kızgın olan harfler bile yumuşadı. 


Herkes şaşkındı. Daha önce de milyonlarca kez bir araya gelip anlamlı kelimeler oluşturdular ama asla bir harfin bir harfi sevdiğine ve hep yan yana olduğu diğer harflere meydan okuduğuna şahit olmadılar. 


Ve K'ya izin verdiler.

Harflerin hiç şüphesi yoktu ki yeni doğan bu kelime, dillerden düşmeyecekti. Bu yeni anlamın farkı ve gizemi açıkça belliydi. 


İşte "AŞK" böyle doğdu. 


O gün bugündür, Ş her ne kadar A ile K'nın tam ortasında gözükse de K' ya bir adım daha yakın olmuştur.

Binlerce Boşa Nefes

Sen gittin

küçüldü adımlarım

daha zor ayakta durmak

tek nefeste ulaştığım yerler

daha uzak

verdiğim binlerce boşa nefes
dudağımda ıslık gibi

bir şarkıya benziyor

sanki

hasta bir adamın

yorgun sesi

özgür bırakırken

içindeki son hevesi

......

Duymuyor musun ?

...................................

Duymuyorsan

artık o kadın değilsin

arkasından gidişi izlenen

Söyle neden

şarkılara sırtın dönükken

aşk önünde eğilsin ?

Duvarlara Yakın Yaşamak

En çok ortalarda kalmaktan korkuyorum.

İnsan kalabalığının ortasında hiç güvende hissetmedim kendimi. Kendini zor taşıyan, ve omuzlarında dışarıdan bakıldığında görünmeyen ağır yüklerle acele içinde sağa sola koşuşturan o kalabalıkta, zaman boşluğuna terk edilmiş bir kimsesizim. Herkes gibi.

Ve farkındayım kimsenin başka bir omuza destek verecek gücü yok artık.

Kendimi çok güçlü göremiyorum. Güçlüyüm. Yaşam safsatasının ortasında rüzgara karşı koşabildiğim için. Ama çok güçlü değilim. Yakından bakıldığında haşmetli görünen biz insanlar, yukarıdan bakıldığında sadece birer noktayız.

Kendini ünlem zannedenler günü geldiğinde soru işaretlerinin altında ezildiler.

Ortalarda durmuyorum.

Ve gözüm kapalı güvenmiyorum. Gözlerim açık. Yaşamı seyrediyorum. 

Bir yol buldum kendime. Kimseye güvenmeden. Duvarlara yakın yaşıyorum.

Duvarlara yakın yaşamak... İnsan sıcaklığından yoksun ama güven içinde..

Belki Bir Gün

Buluşabiliriz seninle

belki bugün değil ama bir gün

ayrı otobüsün yolcuları da olsak

biletleri alırken biliyorduk

elbet vardı bir son durak

ki kaçamazdık sonsuza dek

sen, ben ve diğerleri

farklı yollar seçiyoruz

ama aynı yere gidiyoruz

belki ait değilken dünyaya

belki nefessiz belki soğuk ve hafif

ama buluşabiliriz

yukarıdan bakıp dünyaya

bu sefer uyuşabiliriz

kim bilir belki yine eskisi gibi

gülüşebiliriz

Bir Ben Varım

Seni hatırlatan ne varsa

attım hayatımdan

önce sesler kayboldu

sonra görüntüler

sanki toplayıp her şeyi

sonsuza götürdüler

...................................

Derin bir sensizliğe 

bürünürken gece

yalnız ben kaldım

atsan atılmaz

ki satılık hiç olmadım

...................................

Sofrada unutulmuş bir ekmek gibi

yarım
bir ben varım      
...                                                                                                            

Ne Kadar da Kırılgan

Kum, kocaman bir kayanın parçasıydı bir zamanlar. Ne kadar sarsılmaz ve güçlüydü oysa ki. Ama alıştı rüzgarla savrulmaya.

Asla isyan etmedi kalıcı bir yeri olmadığından ve bildi gittiği her yerde mutlu olmayı. Kırılmadan.

Ateş, bir mum alevinin ucunda ya da bir yangının kalbindeydi kimi zaman. Yaktı ve kavurdu düştüğü her yeri arkasına bakmadan. Hep kırarak ama hiç kırılmadan.

Ateşle kumun yolları kesişti bir gün. Ateş ve kumun dansına şahit oldu tabiat.

Kum sanki yıllardır bu anı bekliyormuş gibi bıraktı kendini ateşin kollarına. Mutlu bir çiftin ilk dansına benziyordu. Bir zamanlar sert bir kayanın parçası olan kum, şimdi mutluluktan eriyor ve kendini hayatın akışına bırakıyordu. Bu güne kadar ardına bakmadan yakıp kül eden ateş bu sefer nazikçe işliyordu kuma, suya değen bir bir kuş tüyü kadar.

Bu dansın sonunda kum ve ateş karıştılar birbirlerine. İkisi de teslim oldular bu dansın büyüsüne.

Ve bu aşkın meyvesiydi cam. Ne kadar da kırılgan.

İçimizdeki Fırtına

Bir sandalımız ve iki küreğimiz vardı.

İkimiz de hazırdık küreklere asılmaya. Kimse birbirinden daha fazla ya da daha az asılmıyordu küreklere. Engin bir denizin ortasında bir başımızaydık. Kimse yoktu bize birbirimizden yakın.

Mütevazi bir sandalda pek mütevazi olmayan bir aşktı bizimkisi. Büyük büyük gemilerin gitmeye cesaret edemediği denizlere gitmeye hazırdık. Öyle cesur, öyle inatçı.

Fırtınalardan korkmuyorduk. Sığınacak liman da aramıyorduk. Biz bize yetiyorduk. Bizi yıkabilecek tek fırtınanın içimizden çıkabileceğini bilmiyorduk.

Bir gün bir fırtına esti. Yıkıldık.

Sandalımız paramparça. Kürekler kayıp. İkimiz de farklı dalgalarla savrulduk.

Oysa bir ekmeği bölmeye hazır iki yüreğimiz vardı. İki yürek ki tek olmaya, tek atmaya alışık.

Dalgalar birleştirir mi tekrar iki yüreği ?

Yıkıldık.

İnce Çizgi

Kalbim hiç olmadığı gibi attı ve korktum. Bir alev yanmaya başladı göğsümün tam ortasında. Ama buz kesti vücudum. Dilim damağım kurudu susuz çöller gibi. Kelimeler takıldı boğazıma. Konuşamadım. Gözlerim görmez oldu etrafta akan hayatı. Kanım çekildi yavaşça. Hissettim. Zorlaştı nefes almak.

Ölüm gibi bir şey oldu. Bir melek gördüm. Ama ölmedim.

Ve bir ses duydum. Yankılandı içimde.

- "Her canlı aşkı tadacak. "

İlk ve son kez

Aşk.

Kalbin aldığı nefestir beni yaşatan. Soluduğum hava değil, yediğim ekmek değil, içtiğim su değil. Güneş değil, ay değil, yıldızlar ve deniz değil beni mutlu eden. Aşk.

Birine, ilk kez onu sevdiğimi söyledim ilk kez.

Şimdi son kez söylüyorum yine ilk kez onu sevdiğimi. Ve son kez.

Masumiyet Mozolesi

      
     Güneş, karanlık karşısında galip geldikten hemen sonra kalkması gerekiyordu. Uykunun yüzünde bıraktığı izleri silip aynanın karşısında uyanık bir surat ifadesi görmesi biraz zaman aldığından erken uyanmaya alışıktı. Yaşadığı evin arkasındaki çam ağaçlarıyla kaplı ormana bakan penceresini açacak ve güneşin galibiyetini ilk kutlayan olacaktı. Her sabah penceresini açar ve çiğ damlalarının güneşin ilk ışıklarıyla yaptığı dansı izlerdi.

Uyandığında olanları hissetmiş gibi huzursuz bir şekilde hemen saate doğru baktı. Saat neredeyse öğlene geliyordu. Gözlerini açtığında, güneş çoktan tepeye varmış ve galibiyetini unutmuştu. Karanlıksa yaralarını sarıp akşamki karşılaşma için çoktan hazırdı. Tımarhaneden yeni kaçmış bir akıl hastasından farksız,  kendi kendine söylenerek gördüklerinin yanlış olması umuduyla yakından bakmak için saate doğru koştu. Kendi kendine :

" İnanamıyorum. Saat 11. Deneme süresinin ilk gününde işe geç kaldım. Daha kendimi göstermeye fırsat bulamadan kapının önüne koyulacağım sanırım. Nasıl oldu da uyuyakaldım. "

Gerçekten de bütün koşuşturmasını bir kenara bırakıp bu sorunun cevabını düşünmeye başladı. Uyumayı çok seven birisi değildi ve hiç bir zaman uykuya düşkünlüğü sebebiyle işlerini aksatmamıştı. Her zaman saatin ona seslendiği vakitte gözlerini açıp güne kendi elleriyle badana yaptığı tavanla selamlaşarak başlardı. Kapı kapı dolaşmasına rağmen 1 yıldır işsizdi.  O kadar çok kapı görmüştü ki artık kapıların da bir dili olduğuna inanıyordu. Kapılara bakarak nasıl bir yere geldiğiyle ilgili tahminler yapıyordu. Bu durum biraz da canını sıkıyordu çünkü bu garip düşüncelerin iş bulamamanın yarattığı stresten kaynaklandığını biliyordu. Bütün çabalarının sonunda garanti olmamakla birlikte bir iş bulmuştu. 3 ay deneme süresinden sonra kalıcı olup olmadığını öğrenecekti. Öyle bile olsa uzun süre çölde yürüdükten sonra buz gibi suların aktığı bir çeşme bulmuş kadar sevinmişti. Peki nasıl oldu da uyanamadı ? Bu durumu anlamak için yatak odasında göz gezdirdi gözlerinden çıkan ateşle etrafı yakmamaya çalışarak. Sonunda pencereye baktığında ne olup bittiğini hemen anladı. Perde çekiliydi ve güneş ışıkları odaya girmek için adeta perdeyi delmeye çalışıyordu. Asla perdeyi çekmezdi yatarken. Sadece saatin çalması yetmiyordu uyanması için bu yüzden sabahın ilk ışıklarının direk suratına vuracağı şekilde koymuştu yatağını da. Böyle uyanmaya o kadar alıştığı için perdenin çekili olması uyanmasını engellemişti. Müzik ve ışığın karanlığı eriten uyumuna ihtiyaç duyuyordu güne başlamak için.

Artık bütün bulanıklık ortadan kalkmış ve tüm hikaye net bir şekilde önüne serilmişti. Bu manzara onun için acının ve hayal kırıklığının tablosuydu. Uzun uzun baktı o tabloya. Önce güneşe kızdı daha çok ışık saçmadığı ve onu karanlığa mahkum ettiği için. Sonra perdeye kızdı güneşe karşı koyup odanın aydınlanmasını engellediği için. Sonra ellerine baktı. Perde kendi kendine pencereyi kapatmış olamazdı. Ellerine kızdı. Sanki onlar kendi vücudunun bir parçası değilmişcesine sanki onun emrinde çalışan bir emekçi değilmişcesine. Uzun uzun kızdı etrafındaki her şeye. Saate kızdı. Tavana kızdı. Ama hiç kızmadı kendine. Kendini oradaki tek suçsuz olarak görüyordu. O,  acı ve hayal kırıklığı ile çevrili tablonun tam ortasındaki masumiyet mozolesiydi.

Okyanusta bir balıktır insan

  

       Doğduğunda insan bir başınadır ya hani. O sınavlarla, derslerle, pişmanlıklarla dolu hayatın verdiği ilk mesaj budur işte. Doğarken ilk nefesteki yalnızlık. Ama doğasında var insanın baş kaldırış. Kabullenmez asla. Mıknatıs gibi çekmek ister herkesi yanına. Düşerken tutanı olsun ister. Anlatırken dinleyeni, severken seveni olsun ister. Gizemli yanları vardır ya insanın, paylaşmak ister. Anlatınca sırlarını bir saklayanı olsun ister. Sorun şurada başlar ki kesişir herkesin istekleri. Kimse esasında tutan olmak istemez, tutanı olsun ister. Kimse esasında dinlemek istemez, dinleyeni olsun ister. Kimse sevmek istemez seveni olsun ister. Çünkü herkes önce ve en çok kendini sever. Okyanusta balıktır insan, büyük balıktan kaçarken küçüğü kovalayan. İşte o yüzden yalnızdır herkes. Birlikte mutludur herkes, birlikte keyiflidir ama herkes doğduğu gibidir.
       Hafta sonu kalabalık bir caddede yürüyen bir yalnızlıktır insan. Stadyumda omuz omuza sevdiği takımı destekleyen binler arasındaki yalnızlıktır. Kalabalık bir eğlenceden eve döndüğünde yatağına uzanan yalnızlıktır insan. Metroya binmek için bekleyen kalabalık arasındaki yalnızlıktır. Aynaya baktığında gördüğü yalnızlıktır insan. Ölürken son nefesteki yalnızlık..

Elin Kiri

Elin kiriydi para

Elleri kirlensin diye

Önce ruhlarını kirlettiler

Kalplerine kadar yayıldı sonra

Hırstan kör oldu gözleri

Yalnız kiri sevmeye yemin ettiler

………………………………………………

Elin kiriydi para

Elleri kire batsın diye

Bir ömrü tükettiler

Yolculuk vakti gelince mezara

Soğuk bir odada yıkadılar hepsini

Elleri tertemiz dünyadan göç ettiler

Hayata Mektup

       Kendi hayatına mektup yazmak istiyordu bir adresi olmasa da.  Bir an olsun zaman ayırıp onu duysun istiyordu. Kim istemezdi ki yıllardır kendi istedikleriyle değil hayatın verdikleriyle idare etmek zorunda kaldıktan sonra. Yepyeni ve bembeyaz bir zarfı çok gördü ona. Kapkara ve kenarları yıpranmış bir zarf arayıp duruyordu çekmecenin en derinlerinde, içinden en büyük düşmanına bile söylemeye utanacağı sözleri sayarken. Her şeye rağmen “Sevgili hayat” diye başladı. Ama asla içinden değil kalıbına uysun diye ve dedi ki:

     ” Öncelikle şunu belirtmeden edemeyeceğim ki güzel olduğun kadar küstahsın da. Hiç bana öyle yeşilçam filmlerini çok izlemekten dolayı akli dengesini yitirmiş gibi bakma. Beni bu duruma sokan unsurun sen olduğunu bildiğin halde, yediği naneleri ” ben vallahi suçsuzum hakim bey ” tepkisiyle reddeden azılı suçlulardan ne farkın kalacak sonra gözümde.  Bugüne kadar hep el pençe divan dinledim seni.  Şimdi kulak ver prangalar arasında paslanmış çığlığıma. “

     Sonra bir an olsun durdu ve sessizliği dinledi. O kadar süredir sessizdi ki burası, bu odada en son ne zaman mutluluğa dair bir ses yankılandığını bile hatırlamıyordu. Sessizlik, yalnızlığın hüzünden olan çocuğuydu. Odanın köşesinde duran ve buğusundan kendini zar zor seçtiği aynaya kaydı bakışları tavandan akan suya ve köhne odasından yükselen rutubet kokusuna aldırmadan. El değmemişlik kokuyordu ve yalnızlığı perçinliyordu. Öyle acıdı ki aynadan yansıyan görüntüye, bir sigara yaktı masadaki küllükte hala boş bir yer daha vardır umuduyla. Artık onun tek dostu sigarasının ucunda yaşadığına inandığı ve her çekişinde karanlık odasını aydınlatan ateş böceğiydi. Bu yüzdendir ki yıllardır elinden düşürememişti sigarasını. Yazdıklarına bakarken “sevgili hayat” kelimelerinde donuklaştı bakışları ve aniden taş kesildi vücudu sanki bütün geceyi sokaktaki bir bankta geçirmiş evsiz gibi. Kendine geldiğinde kocaman bir kahkaha patlattı rutubetin, sessizliğin ve buğulu aynanın şaşkın bakışları arasında. Ama asla içinden değil kalıbına uysun diye. Zaten bu kahkahaya şahit olan birisinin içindeki hüznü anlaması o kadar kolaydı ki. Titreyen elinde sönmeye yüz tutmuş sigarasını kağıda yaklaştırdı ve bakışlarıyla çoktan deldiği “sevgili” kelimesine sıkıca bastırdı. Yanmış kağıt kokusu burnuna geldiğinde bir an için bile olsa küçük bir mutluluk yansıdı yüzüne. Mutluluk hızlıca yüzünü terk ederken dudaklarında belli belirsiz bir mırıldanma vardı. Diyordu ki:

   ” Ey hayat, sen hiç benim sevgilim olmadın ki. Platonik bir aşktı bizimkisi. Ben seni sevdikçe sen kaçtın. Bir an olsun izin vermedin sana yakından bakmama. Şimdi ben, senden nefret eden eski bir aşığından başka hiçbir şey değilim. “

Bulutlar neden ağlıyor ?

     
          Çocukluğumdan aklımda kalan anılarda cam, buğu ve saksılar hiç eksilmez birer fotoğraftır. Belki annemin sokakta zaman geçirmeme koyduğu yasaklar, belki o yaşlarda bana oldukça karmaşık gelen hayatla arama şeffaf ama koruyucu bir set çekme isteği ve belki de gürültüden uzak insan manzaraları izlemenin verdiği huzur beni pencere kenarında çok zaman geçirmeye itmişti.  Hele ki bir de yağmur yağdığında sanki hiç beklemediğim bir anda parlak ve rengarenk kağıtlarla süslenmiş bir hediye paketi almışçasına hızlı atardı kalbim. Cama vuran yağmur damlalarıyla yarışır, onların aşağı doğru usulca akmalarını seyrederdim.  Birbirlerine karıştıkça büyürler ve hızlanırlardı. Her birine isimler takardım. Deniz derdim onlara. Irmak, nehir ve su. Küçük olmalarına bakmayın siz o damlaların. Her biri öyle cesurlar ki. Birbirlerine karışmaktan hiç korkmazlardı onlar insanlar gibi. İnsanlar bir kalbi, bir evi ya da hepsini bir kenara koyun koskoca bir dünyayı paylaşamıyorken onlar birleşip su olmaya, nehir olmaya, deniz olmaya hazırlardı. Milyonlarcası bir arada yaşayarak bir deniz olabilirlerdi hiç şikayet etmeksizin kardeşçe.
          Yağmurlu bir günün kalbimde hissettirdikleri sadece mutlulukla sınırlı değildi. Bir parça da hüzün hissediyordum kalbimin bir kenarında. Yağmura anlam yüklemeye çalıştığım ilk anlarda, yağmurun bulutların gözyaşı olduğunu duymuştum çünkü. Bulutlar böyle hüngür hüngür ağlıyorken benim o hüzünden bu derece mutlu edici bir pay çıkarmam çocuk kalbime hüzne gebe duygular zerk ediyordu. Oysa ki büyüdüğümde öğrendim hüzünlerden mutluluk, acılardan çıkar sağlanan bir dünyada yaşadığımı. Bulutların neden üzüldüğünü merak ediyordum. En çok sevdiği oyuncağı mı kırılmıştı acaba ? Yoksa babasının getirdiği poşetleri heyecanla karıştırmış ve en çok sevdiği çikolatasını mı bulamamıştı ? Büyük bir keyif aldığım bu yağmur seyrini bozmaya hazırdım. En sevdiğim oyuncağımı ya da yemek için akşamı beklediğim çikolatamı hiç düşünmeden verebilirdim o an. Ama bununla asla gururlanmıyorum çünkü benim yerimde hangi çocuk olsa aynısını yapardı.
         Her güzel şey gibi benim yağmur eğlencemin de bir sonu vardı ki bu son kimi zaman uykusuz ve ağlamaktan kızarmış gözlerle geçen gecelere sebep oluyordu. Belki de bulutların gözyaşlarıyla mutlu olmamın diyetini ödüyordum. Aslında bu son sadece beni etkilemiyor ayrıca annemin ve babamın da yataklarında yayıla yayıla yatmalarına engel oluyordu. Onların bir suçu yok diyordum her seferinde bana kızdıklarına inandığım bulutlara. Eğlencemin sonu yani yıldırım ve gök gürültüsüne şahit olduğum anda fırlayarak yatak odalarına koşuyordum. Bu yüzden ne ben ne de annem ve babam gök gürültülü geceleri hiç sevmedik. Bugün hala gök gürültülü gecelerde çocukluğuma geri döner ve içimde yatak odasına koşma isteği duyarım. Ama artık o odada annem yalnız ve ben her gürültüsünde yatak odasına koşmak yerine çocukken bulutların yaptığına inandığım şeyi yapıyorum.
         Bulutlar ağladığı için yağmur yağıyorsa gök gürültüsüne ve yıldırıma da bir sebep bulmalıydım. Her şeyi büyüklere sormak yerine kendi hayal dünyamda onlara anlam vermeyi de bir oyun gibi içimden sessizce oynuyordum. Önce havayı yaran ve kollarıyla gökyüzünü kucaklayan bir ışık görüyordum ve ardından camları titreterek yağmur damlalarının dansını hızlandıran gürültüyü duyuyordum. Peki neden beraber kol kola gelmiyorlardı yeryüzüne? Yukarıda bir anlaşmazlık yaşamış olmalıydılar. Ya içlerinden biri oyunun en güzel yerinde mızıkçılık yapmış ya da biri diğerinin şekerini almıştı. Başka bir sebebi olmadığına o kadar emindim ki. Mızıkçılık yapan ya da şekeri çalan, yıldırım gibi oradan uzaklaşırken diğeri fark eder fark etmez arkasından avazı çıktığı kadar bağırıyordu. Bu dünyada mutsuz bir çocuğunki kadar korkutucu olamazdı hiçbir çığlık. Önce görüntü geliyordu arkasında da çığlık ve bu görüntüye şahit olan hiçbir çocuğun bu çığlığa tutarsız kalması mümkün değildi. Geçmişte bu çığlığa dayanamayıp her seferinde yatağından zıplayarak uyanan biz çocuklar, bugün dünyanın her yerinden yükselen açlık, kuraklık, savaş ve doğal afetler sonucu karanlık kuyularda yankı yapan çığlıklara aldırmadan yatağımızda rahatça uyuyabiliyoruz.  Artık bulutların neden ağladığını anlayabiliyorum. Emin olun ki bulutlar artık bize ağlıyorlar.