Benzetiyorlar diye seni bana
alamıyorum gözlerimi aynadan
yavaş yavaş benziyorum sana
sen oluyorum sonradan
ince bir perdeye dönüyor ayna
bir tarafı cennet bir tarafı dünya
yüz yüze bakıyoruz yeniden
bir adımın aşılmaz uzaklığında
ismini haykırıyorum aniden
sesimin rüzgarı çarptığında yüzüme
kendime benziyorum tekrardan
sonra kayboluyorum yokluğunda
tamamlanamadan noktalanmış
devrik bir cümlenin
hiçliğine karışıyorum
bir zamanlar gölgenin vurduğu
bu ıslak topraklarda
gölgesizim şimdi
Ayna ayna söyle bana
cümlenin devamı nerede bu dünyada ?
