Çığlıksız Bir Elveda

Sonbahar geldiğinde

sararan yaprakların

intiharını izleyeceğim

birer birer düşecekler

çığlıksız bir elvedayla

ayaklarımın dibi 

toplu bir mezarlık

yeşil günlerin 

kaybolmuş izleriyle

Sen gittiğinde
kendi sonbaharımı 
sarı yapraklarıyla örteceğim
ıssızlığın ortasındaki
yalnız bir ağacın

...

sensiz olmaz ki

yazı beklemeyeceğim 

yalnızlık içime sinmeyecek

ama ne çare

yeşilden sarıya dönen

bir hayat

sarıdan yeşile

dönmeyecek

..

gitme

yeşili çalma benden
bir kez öldüm
ölemem yeniden

sensiz sapsarıdır cehennem

terk etme

Sonbahardaki Yeşil

Canım kardeşime ithafen..İyi ki doğdun..

Kızamazsın da artık

bana şiir yazmadın abi diye

ama inan en kolay yazdığım şiir olacak

çünkü kendime yazıyormuşum gibi gelecek

kelimeler kendini salacak

çocukken üstümüzü örten yorgan gibi

aynı kanepenin üstünde

......

iyice yaklaştır burnunu

taşıyor kelimeler

sobamızın üstünde pişen

o unutamadığımız kestane kokusunu

bilirsin kardeşim

hayat gölgeli bir sahne

ışıklar geçici ve sahte

ve biz

kimi zaman mutluyu oynadık

kimi zaman neşeden yoksunu

sorarsan ki özde neyiz ?

iki dik omuz birbirine sadık

.......

Sen olmasan

sevemezdim sonbaharı

içinde  son olan ne varsa

bana uzak olmalı

sen doğmasan

çekemezdim bu mevsimi

adındaki baharsa

yapraklar yeşil kalmalı

.......

ah be kardeşim

çok sevemedin bu kurdeleli lafları

ama şimdi sadeliğin sırası değil

çünkü sen bu kalbin yarısı değil

tamamısın

kaç oldu ki yaşın ?

ne fark eder

hep benden küçük kalacaksın

hep aynı göz bebeklerimdeki resmin

büyüse de ellerin

şunu bil ki

en eşsiz duygulardan ilki

kardeşlik

....

unutma kardeşim

uyumayı kanepelerde

yanyana öğrenen iki çocuk

iyi bilir çekip de yatmayı

ve çıkarır lügatından

çekip de gitmeyi

işte bu yüzden biz

daha nice sonbaharlarda beraberiz