Mahşer Günü Şaşkını

Nasıl baktın öyle!

İçimde kıyametler kopuyor

Kalbim, mahşer günü şaşkını.

Sensizlik mi zor

Yoksa yanmak mı cehennemde ?

Bir an yoksun diye geçiyor içimden

Etimden etler kopuyor!

Sırt döneceksen bir gün eğer

Ortasında bu mahşer telaşının

Sök al içimden aşkını
Ayır nefesini nefesimden
Giderken.

Sırıtan Bir Veda

Bir " hoşgeldin" değildir asla

ya da bir "seni seviyorum"

söylenemez tek nefeste

derin bir yutkunmanın ardında

saklanır kederden bir kafeste

öyle bir çırpıda yazılamaz

hiçbir bilek bu kadar güçlü olamaz

dilim dönmez

elim inmez

büyüdükçe büyür zaman

karalar iner sol yanıma

gökyüzünün siyahından

yıldızsız, parıltısız

safi katran

bir cümle daha biter

nokta koyulmadan

....

iki kelimelik uzunca bir cümledir

"Güle güle"

gülmek bu kadar mı sırıtır

bir cümlede

Kaybettik Sevdikçe

Artık sevmiyorum hiç kimseyi

kimi sevdiysem

kimi aldıysam gözlerimin içine

ya benim dünyamın 

ya da bu dünyanın

dışına çıktılar 

göçüp gittiler

bir daha dönmemek üzere

kayboldular

omzumda bir el :

kaybettik dediler

anladım

kaybettik sevdikçe

....

doluydu gözlerim 

taştılar

bedenimi aştılar

ıslak bir çığlıkla

...

geride bomboş bir dünya

bomboş bakan bir çift göz

bıraktılar

söz dedim söz

sevmeyeceğim hiç kimseyi

artık

dolmayacak gözlerim

belki de 

olmayacak gözlerim

bu sefer kazanacağım

....

Bin Yıllık Ayrılık

Ben sana alışkınım 

sensizlik de nereden çıktı

ne kadar yabancı

kusura bakmayın biraz şaşkınım

omuzlarımdaki hüzün sanki bin yıllık

bilmem ki nasıl yaşanır ayrılık

daha önce hiç kimseyi

unutmak zorunda kalmadım

...

Bir sırası vardır elbet

ölmeden hüzne gömülmenin

bu sırasız ayrılığın ardından

bir şişenin sarhoşluğuna karışıp

yıldızlarda adını bulmalıyım önce

ağlamalıyım baş harfini görünce

masaya konulduğu gibi 

kalmalı tabaktaki yemek

yaşamalıyım az su az ekmek

boşlukta çizdiğim hayaline dalıp

susmalıyım uzun uzun

acı gülümsemeliyim gerçek diye aldanıp

kül tablasına yaptığım külden kalede

içinde sen olan masallar yaratmalıyım

bir nefesle çıkmalıyım atımla yokuşu

sen kalenin tepesindeki prenses

ben küllerinden doğmak isteyen anka kuşu

belki üşümeliyim yalnızlıktan tir tir

dudağımda bir dua olmalı tek nefes:

" Tanrım ölene dek bu ayrılığı geciktir "

belki de karanlığı sevmeliyim

bir çiçek gibi güneşe küskün

aydınlığa sırtımı dönmeliyim 

unutmalıyım

unutmalıyım ama

önce gözlerimi soğutmalıyım

Bıçağın Soğuk Yüzü

Bir başkası dokunacaksa sana

bıçak olmalı tenin

yalnız ben dokunduğumda

sıcak olmalı tenin

teninin kokusunda saklı

sırrı ebediyetin

...

Madem ki göremeyeceğim

o cennet misali yüzü

soğumalı yüreğim

sarıp sarmalarken

bıçağın soğuk yüzü

En Yalnız Doğru

Önce seni ve benden

sonra aklı ve bedenden

ayırdılar

direnmeye fırsat vermeden

aklım gözlerinin buğusunda

bedenim yabancı bir günün doğuşunda

yalpalanırken

sorulacak en yanlış soruydu 

neden

ve yaşadığım en yalnız doğruydu

hasretin

....

rüzgar kırıp geçiyor

soğuğun yaltaklığında

ağaçlar dalsız

topraktan son suyunu içiyor

çaresizlikten kurumuş dudakları

bir fikre dalıyorum

yakın etsin diye uzakları

olmuyor

şimdi ben

düşünce bataklığında 

çırpınan bir akılsız

Vakitlerden Veda

Günün aydınlık saatleri

başka bir şehrin ışıkları

demir bir parmaklık gibi

gökyüzünden inerek yeri deliyor

ellerim deliriyor

dönmek imkansız o bildik şehire

hasret koğuşunda 

çaresizlik voltaları adımlıyor

şaşkın gözlerim

artık

ayrı ışıklarla aydınlanıyor 

aynı semtin aşıkları

yüzümde saklı kuzey yıldızım

karanlık bastığında

bulacağım tek yön

sen

....

Güzel annem son kez öpüyor 

tuzlu yanaklarımdan

rüzgarla dövüşüyorum

kokusu kalsın istiyorum

alışana kadar 

aman vermiyor

kardeşim son kez kucaklıyor

iri elleriyle

ellerinde küçülüyorum

bir yarımı ona bırakıyorum

...

vakitlerden veda

ne ses var ne seda

yankısız bir boşluğa doluyorum

üstünü kapatıyorlar

gitmezsem olmazdı

gittim olmadı

Kış Mahkumu

Çok zor bu sefer gitmek

uzun bir göç hikayesine benziyor

bir yüreği terk etmek

ömrü küçük su birikintilerinde geçmiş

yaralı bir kuşun

dev bir okyanusa karşı gelmesi gibi

içindeki son yamalı umutlarıyla

.....

Bir ucundan ölüm çekiştiriyor

diğer ucundan kalım 

terk ederken soğuğun vurduğu bir yüreği
umutları pekiştiriyor

sıcak bir diyarın hayali

....

Uzun bir göç hikayesi

ufka doğru uçuyor

yazı arayan bir kış mahkumu

rüzgarın yönü aksi,  şeytan aksi

ama hala sımsıkı avuçlarında

zamanın kumu

İnce Bir Ayrılık Hikayesi

Bir zamanlar ne kadar yakındılar.

Ölüm ile yaşam. Nefret ile aşk. Gülmek ile ağlamak.

Beraber geçirirlerdi zamanı. Ölüm kapar gözlerini ölü taklidi yapar, yaşamsa hafif bir meltem gibi okşayarak tenini içine dolardı. Sonu gelmez bu oyun içinde hiç sıkılmaz ve hiç gerçekten ölmezlerdi. Ölümsüz ve sorunsuz bir hikayenin parçasıydılar.

Nefret ters ters bakıp sırt çevirirdi önce. Alev alev olurdu gözleri. Çok sürmezdi bu halleri. Dayanamazdı aşkın o göz kamaştıran büyüsüne. Bir süre sonra nefret aşka dönerdi. Yine yüz yüze bakarlardı uzun uzun.

Ağlamak öyle sulu gözlüydü ki gülmek yapmadık şaklabanlık bırakmazdı onun karşısında. Ağlamak bir başladı mı gülmek hemen uzanır sökerdi yaşları gözünün pınarından ve bir tebessüm kondururdu kahkahaya gebe.

İnce çizgi ise uzaktan izlerdi onların bu birlikteliğini ve yalnızlığı ağırlaşırdı kanayan bir yara gibi. Kıskançlık sarardı tuz gibi etrafını kanayan yarasının.

İnce bir çizgiydi o hep uzaktan izlediği güzel çizgiye paralel. Ne kadar uzarsa uzasın hep aynı kalıyordu aralarındaki mesafe. Dil döküyordu tüm yollara önce. Aldığı hiç bir yol ona çıkmıyordu. Sonra lanet ediyor ve küfürler savuruyordu ince çizgisinden çıkıp. Ne isyan çareydi ne de çaba. Derin bir denizdi boş çabaları ve içinde boğuluyordu her çırpınışında. Yine de uzuyordu. İnceliyor inceliyor ama kopmuyordu. Kimseyle kesişmesi mümkün olmayan yalnızlığıyla uzanıyordu boylu boyunca.

Her akşam güneş batmadan önce tek dostu olan ufuk çizgisine gidiyordu. Kesişebildiği tek çizgiydi. Dertleşiyorlardı uzadıkça uzayan günün ardından. Bir uzun günün daha bittiğini haber veren kızıllığın karanlığa çalan aydınlığında son kez uzaktan izliyordu o güzel çizgiyi. Güneşin ihtişamına bu kadar yakınken bile gözleri ondan başkasını görmüyordu.

Ve bir gün karar verdi ince çizgi. Ayrılık hüküm sürsün istedi. Etrafındakileri de kendi kaderine ortak etmek istedi ve girdi aralarına ayrılmaz beraberliklerin.

Ölüm ile yaşam, nefret ile aşk, gülmek ile ağlamak ayrıldılar o an aralarından geçen o ince çizgiyle.

Her biri ayrı hayatlar yaşamaya mahkum oldular gözlerinin içine bakacak kadar yakın oldukları halde. Artık ölüm gerçekten vardı. Artık aşka dönmeyen nefretler doğuyordu. Artık ağlamakla sızlamakla geçiyordu  ömür ve toprak göz yaşına hiç doymuyordu.

Bir o kadar yakın ve bir o kadar uzak oldular. Kaderiyle eş iki paralel çizginin...

Perdeleri Çektim

Perdeleri çektim..

Oysa ki

Penceremin önünde çiçekler yetiştirecektim..

gözlerinin rengini

onlarda görecektim

bulamayacak olsam da dengini

deneyecektim

Belki Bir Gün

Buluşabiliriz seninle

belki bugün değil ama bir gün

ayrı otobüsün yolcuları da olsak

biletleri alırken biliyorduk

elbet vardı bir son durak

ki kaçamazdık sonsuza dek

sen, ben ve diğerleri

farklı yollar seçiyoruz

ama aynı yere gidiyoruz

belki ait değilken dünyaya

belki nefessiz belki soğuk ve hafif

ama buluşabiliriz

yukarıdan bakıp dünyaya

bu sefer uyuşabiliriz

kim bilir belki yine eskisi gibi

gülüşebiliriz

Bir Ben Varım

Seni hatırlatan ne varsa

attım hayatımdan

önce sesler kayboldu

sonra görüntüler

sanki toplayıp her şeyi

sonsuza götürdüler

...................................

Derin bir sensizliğe 

bürünürken gece

yalnız ben kaldım

atsan atılmaz

ki satılık hiç olmadım

...................................

Sofrada unutulmuş bir ekmek gibi

yarım
bir ben varım      
...