Kaderiyle Oynayan Adam

     

    Kaderin kendisi ile oynadığı oyunlardan sıkılmıştı. Kendisi de küçük yaşlardan beri sahne tozunu ciğerlerinde taşıyan birisiydi. Ailesinin mevki sahibi olacağı işlere yönelmesini diretmelerine rağmen, aşık olduğu yoldan sapmamıştı. "Tiyatrocu olup aç mı kalacaksın oğlum!" diyen annesine, " Ruhumu doyuracağım anne" diyebilmişti. Alkışlanmaksa yaptıkları için, en iyi yolu seçmişti aslında. Kendisi olduğu için almıyordu alkışı belki ama oynadığı karaktere ruh verendi. Alkışlar, o karakterin ruhundan içine akıyordu. Her gün takım elbise giyen bir müdür ya da önlük içindeki bir doktor olmaktansa kılıktan kılığa girip ayrı ayrı tatları tadabiliyordu karakter havuzundan. Kimi zaman saçı sakalına karışmış bir şarapçı kimi zaman kılıcını savuran bir kahramandı. O, oyunculuğun sınırlarında herşeydi ama kaderin karşısında hiç bir şey olmayışı düşüncesi altında eziliyordu.

    Kaderle karşılıklı bir oyun içinde olduklarının farkındaydı. Malesef ki bu sefer hiç bilmediği bir hikayede, neyle karşılacağından habersiz bir oyuncuydu. O'na sadece baş rol verilmişti. Gerisi kaderin yazdıkları. Dekor, ışıklar ve diğer oyuncular ise Tanrı'nın verdikleri. Bu bilinmezlik, yıllarını oyunculuğa vermiş biri için bile fazlaydı.

    Birikmiş kiralar, faturalar ve başarısız bir aşk denemesinin ardından ışıklar ve alkışlar sönmüştü onun için. Kız arkadaşının fırlattığı o yüzük sanki hala dönüyordu salondaki eşyaların bir o yana bir bu yana çekilmesinden dolayı aşınmış parkenin üstünde. O sesi hala duyabiliyordu. Dünya döndükçe o yüzük orada dönecekti sanki.  Ve Dünya döndükçe hiçbir şey eskiye dönmeyecekti.

    Işıklara alışkın olduğundan odası oldukça aydınlıktı. Gözü çalışma masasının olduğu duvardaki latince deyişe takıldı. Takıldı ve kaldı bakışları. Hani biri kapıyı vurup gittiğinde kapıya takılıp kalır ya bakışları insanın, kalkıp koşamaz peşinden, o ses sanki sıkıca bastırır durduğu yere. Oyle çaresiz bakıyordu. "Faber est suae quisque fortunae" yazıyordu duvardaki yazıda. " Herkes kaderini kendi yazar ". Üstüne çöken o donukluk çekilirken yavaş yavaş gözlerinden, ellerine baktı şöyle bir. Çaresizlikten titreyen elleri de bir şeyler yap der gibi ona bakıyordu. Bu ellerle düzgün, sonuca giden bir çizgi çekmesinin imkanı yoktu. Işıkları söndürdü. Derin bir düşünceye daldı karanlığın ve sessizliğin ilham veren huzurunda.

   " Kader, büyük bir oyuncuydu ama benim sahnem oynanmadı henüz. Bu oyunun sonucu benim ellerimde, benim kalemimde. Öyle bir çizgi çizeceğim ki, çıkışını yalnız benim bildiğim bir labirentte kaybolacak kader. Küçük oyunları yetmeyecek kurtulmasına. Ellerimde eriyecek. Kimbilir belki de en büyük dostum olcak. Bu hayat benimse, en büyük oyuncu ben olacağım. Kader, benim ışığım olacak. Aydınlatacak mutlu yüzümü sahnenin üstünde. Ben alkışların önünde eğileceğim kaderin değil. "

    İrkilerek çıktı daldığı o hipnozdan. Işıkları yaktı. Sanki kulağına fısıldanmıştı yıllardır aradığı o cümleler. Sanki doğduğunda kulağına okunan ismi gibi, yeni bir isim yeni bir kimlik daha kazanmıştı. Daha sağlam basıyordu yere. Ellerine baktı. Cesur elleri vardı artık. Kulağında yankılanan o ses kaybolmuştu. Parkeye doğru baktı. Yüzük bırakmıştı dönmeyi. Dünya, hala eskiye dönmüyordu. Artık O da eskiye bakmıyordu zaten. Eline almıştı kalemi bir kere cesurca.

" Kimisi kaderini oynar..Kimisi ise kaderiyle oynar " 

Vakitlerden Veda

Günün aydınlık saatleri

başka bir şehrin ışıkları

demir bir parmaklık gibi

gökyüzünden inerek yeri deliyor

ellerim deliriyor

dönmek imkansız o bildik şehire

hasret koğuşunda 

çaresizlik voltaları adımlıyor

şaşkın gözlerim

artık

ayrı ışıklarla aydınlanıyor 

aynı semtin aşıkları

yüzümde saklı kuzey yıldızım

karanlık bastığında

bulacağım tek yön

sen

....

Güzel annem son kez öpüyor 

tuzlu yanaklarımdan

rüzgarla dövüşüyorum

kokusu kalsın istiyorum

alışana kadar 

aman vermiyor

kardeşim son kez kucaklıyor

iri elleriyle

ellerinde küçülüyorum

bir yarımı ona bırakıyorum

...

vakitlerden veda

ne ses var ne seda

yankısız bir boşluğa doluyorum

üstünü kapatıyorlar

gitmezsem olmazdı

gittim olmadı

Büyük Yanılgı

Muhtacım mı sanıyorsun

yaşamak için sana

yaşlanmak için zamana

öyleyse

büyük yanılıyorsun

henüz çok gençken

yaşlandı gözlerim

sensizdim

ama ölmedim

Düşledikçe Düştüm

Düşledikçe

gerçekler talan

düştükçe

gökyüzü yalan

oldu ve bitti

kader

uçurumun kenarında

havlayan bir itti 

haykırdım "yol ver"

dinlemedi gitti

kalbimdeki diş izleri 

ona aitti

tüketti

düşlerimin baharında

......

ben kadere düşman

kader inadından pişman

uçurumun kıyısından

derinlere ağlıyoruz

Şeker ve Kan Arasında Çocuk Olmak

Sakalımdan utanmasam yine kapı kapı dolaşıp elimde çokça şeker toplamayı umduğum için özenle seçtiğim kocaman bir alışveriş poşetiyle şeker toplamak isterdim.

 Hiçbir zaman yalnız çalamazdık önümüzde büyük bir kaleye aitmiş gibi kocaman duran kapının zilini. Boyundan büyük işe kalkışmak deyimiyle o zaman tanışırdı şeker toplamaya çıkan her çocuk. Kapının açılma anı nefesleri kesen bir filmin en heyecanlı sahnesi gibiydi. Sürpriz yumurtadan çıkacak olan oyuncağı merak etmekle denk diyebilirim. Herkes filmlerde izlediğimiz yaşlı tonton amcalar ve pamuk nineler gibi sevecen değildi. Kesme şekerle geri yollayanlar dahi olurdu.

-Pardon teyzecim midilli mi sandın bizi ?

Bunları diyemiyorduk tabi o zamanlar.

Bana zamanında şeker verenler okursa çok kızabilirler.

- Az şekerimizi yemedin bre nankör.

Hiç nankörlüğün lüzumu yok. Elimdeki poşet her zaman ağzına kadar dolardı. Şekerin yanı sıra, genelde güzel görünümlü çelik kapıların arkasından uzanan eller bozuk para da sıkıştırırdı avuçlarımıza. Avucumuz küçük olduğundan avuç dolusu paraya sahip olunca küçük kalplerimiz mutlu mutlu atardı. Toplanan bozuk paralar şeker toplama grubundaki kişi sayısına bölünürdü. Hem eğlenceli hem de matematik gerektiren eğitici bir bayram merasimiydi.

Eğlenceli olmayan tek tarafı ise kurbanlıkların sokağın ortasında kesiliyor olmasıydı. Kurban bayramında sokakları kaplayan kan kokusunu, içimizdeki o çocuksu bayram neşesini bir nebze bastırırdı. Çocuk kalbimle çok daha duygusal yaklaşıyordum.

- " Biz hasılata bakalım arkadaşlar şekerler yine ağzına kadar doldu gerisi mühim değil " diyemiyorduk çocuk da olsak.

Zaten o zamanlar bu kadar karmaşık cümleler kuramıyorduk haliyle.

Yeni aldığımız "cici"lerimizin paçalarını sıyırıp kan gölü arasından apartmanları gezmek de ayrı bir esneklik ve beceri istiyordu.

- Ortada kan gölü var yandan geç.

Şeker ve kan arasında var gücümüzle çocuktuk. 

O zamanlar din ve devlet işleri ayrıydı birbirinden. Din ve çocuk işleri de. Ne oruç ne de kurban kavramını biliyorduk. Bizim için ikisi de şeker bayramıydı. 

Sokaklarda göz göze geldiğim sevgili melül bakışlı kurbanlık hayvanlar yeri gelmişken mekanınız cennet olsun.

Bir çocuğun dikkatini dağıtacak en büyük silah şekerdi ve biz de ona sahiptik. O yüzden sokaklarda oynanan kasapçılık oyununa takılmıyordu gözlerimiz çok. 

Ağzımızda eriyen şekerin o mutluluk veren tadına cebimizde şıngırdayan bozuk paraların sesi eşlik eder,  bir sonraki bayramın hayalini kurmaya başlardık çoktan.

Ama şimdi bu halimle bir kapıya gidip çocuksu bir bakış katmaya çalıştığım o garip ifadeli suratımla süslediğim "bayramınız mübarek olsun teyzeciğim" lafının, deli damgası yememe sebebiyet vermesi kaçınılmaz.

Şeker ve kan arasında çocuktuk. Şimdi kan gölünün ortasındaki dünyada birer yetişkin. 1 sene 365 gün ve 365 gün içerisinde 3-4 gün bayram..

Her gün bayram yaşamak için deli olmayı ciddi ciddi düşünmüyor değilim. Akıllıların devri sona erdi. 


*Sevinerek söylüyorum ki artık sokakta yapılan kesimlere rastlamıyoruz ve bu mübarek gününü tüm güzelliğiyle olması gerektiği gibi yaşıyoruz. 

İnce Bir Ayrılık Hikayesi

Bir zamanlar ne kadar yakındılar.

Ölüm ile yaşam. Nefret ile aşk. Gülmek ile ağlamak.

Beraber geçirirlerdi zamanı. Ölüm kapar gözlerini ölü taklidi yapar, yaşamsa hafif bir meltem gibi okşayarak tenini içine dolardı. Sonu gelmez bu oyun içinde hiç sıkılmaz ve hiç gerçekten ölmezlerdi. Ölümsüz ve sorunsuz bir hikayenin parçasıydılar.

Nefret ters ters bakıp sırt çevirirdi önce. Alev alev olurdu gözleri. Çok sürmezdi bu halleri. Dayanamazdı aşkın o göz kamaştıran büyüsüne. Bir süre sonra nefret aşka dönerdi. Yine yüz yüze bakarlardı uzun uzun.

Ağlamak öyle sulu gözlüydü ki gülmek yapmadık şaklabanlık bırakmazdı onun karşısında. Ağlamak bir başladı mı gülmek hemen uzanır sökerdi yaşları gözünün pınarından ve bir tebessüm kondururdu kahkahaya gebe.

İnce çizgi ise uzaktan izlerdi onların bu birlikteliğini ve yalnızlığı ağırlaşırdı kanayan bir yara gibi. Kıskançlık sarardı tuz gibi etrafını kanayan yarasının.

İnce bir çizgiydi o hep uzaktan izlediği güzel çizgiye paralel. Ne kadar uzarsa uzasın hep aynı kalıyordu aralarındaki mesafe. Dil döküyordu tüm yollara önce. Aldığı hiç bir yol ona çıkmıyordu. Sonra lanet ediyor ve küfürler savuruyordu ince çizgisinden çıkıp. Ne isyan çareydi ne de çaba. Derin bir denizdi boş çabaları ve içinde boğuluyordu her çırpınışında. Yine de uzuyordu. İnceliyor inceliyor ama kopmuyordu. Kimseyle kesişmesi mümkün olmayan yalnızlığıyla uzanıyordu boylu boyunca.

Her akşam güneş batmadan önce tek dostu olan ufuk çizgisine gidiyordu. Kesişebildiği tek çizgiydi. Dertleşiyorlardı uzadıkça uzayan günün ardından. Bir uzun günün daha bittiğini haber veren kızıllığın karanlığa çalan aydınlığında son kez uzaktan izliyordu o güzel çizgiyi. Güneşin ihtişamına bu kadar yakınken bile gözleri ondan başkasını görmüyordu.

Ve bir gün karar verdi ince çizgi. Ayrılık hüküm sürsün istedi. Etrafındakileri de kendi kaderine ortak etmek istedi ve girdi aralarına ayrılmaz beraberliklerin.

Ölüm ile yaşam, nefret ile aşk, gülmek ile ağlamak ayrıldılar o an aralarından geçen o ince çizgiyle.

Her biri ayrı hayatlar yaşamaya mahkum oldular gözlerinin içine bakacak kadar yakın oldukları halde. Artık ölüm gerçekten vardı. Artık aşka dönmeyen nefretler doğuyordu. Artık ağlamakla sızlamakla geçiyordu  ömür ve toprak göz yaşına hiç doymuyordu.

Bir o kadar yakın ve bir o kadar uzak oldular. Kaderiyle eş iki paralel çizginin...

Umut..Unut..İnat

Önce umut diyorlar

sonra unut

gidiyorlar

geride kalansa belli

bir avuç teselli

bir tomar sükut

İnat diyorum

için için

inadına tüm bu tezatın

sessizlikte büyürüm

sensizlikte yürürüm

sen ki içimde hiç ölmedin

sonsuzluğu görürüm

Çürüyen Umutlar

Ne başı belli ne sonu

köpük köpük akıyor su

çalkantılı hayatın yükü sırtında

çıkıyor en dik yokuşu

dağılırken kokusu

çürüyen umutların

batan güneşin ardında

saklanıyor yarın

..............................................

yarın ki; 

hiç kırpmadan gözünü

öldürecek bugünü

ve gömecek anılara 

...............................................

yarın ki;

en yakın gelecek

kimse bilmiyor inan ki

ne gösterecek

Binlerce Boşa Nefes

Sen gittin

küçüldü adımlarım

daha zor ayakta durmak

tek nefeste ulaştığım yerler

daha uzak

verdiğim binlerce boşa nefes
dudağımda ıslık gibi

bir şarkıya benziyor

sanki

hasta bir adamın

yorgun sesi

özgür bırakırken

içindeki son hevesi

......

Duymuyor musun ?

...................................

Duymuyorsan

artık o kadın değilsin

arkasından gidişi izlenen

Söyle neden

şarkılara sırtın dönükken

aşk önünde eğilsin ?

Ne Kadar da Kırılgan

Kum, kocaman bir kayanın parçasıydı bir zamanlar. Ne kadar sarsılmaz ve güçlüydü oysa ki. Ama alıştı rüzgarla savrulmaya.

Asla isyan etmedi kalıcı bir yeri olmadığından ve bildi gittiği her yerde mutlu olmayı. Kırılmadan.

Ateş, bir mum alevinin ucunda ya da bir yangının kalbindeydi kimi zaman. Yaktı ve kavurdu düştüğü her yeri arkasına bakmadan. Hep kırarak ama hiç kırılmadan.

Ateşle kumun yolları kesişti bir gün. Ateş ve kumun dansına şahit oldu tabiat.

Kum sanki yıllardır bu anı bekliyormuş gibi bıraktı kendini ateşin kollarına. Mutlu bir çiftin ilk dansına benziyordu. Bir zamanlar sert bir kayanın parçası olan kum, şimdi mutluluktan eriyor ve kendini hayatın akışına bırakıyordu. Bu güne kadar ardına bakmadan yakıp kül eden ateş bu sefer nazikçe işliyordu kuma, suya değen bir bir kuş tüyü kadar.

Bu dansın sonunda kum ve ateş karıştılar birbirlerine. İkisi de teslim oldular bu dansın büyüsüne.

Ve bu aşkın meyvesiydi cam. Ne kadar da kırılgan.

Sil Kokunu Şehirden

Madem ki günü geldi. Gideceksin.

Kokunu da sil şehirden. Giderken.

Elimizin değdiği, gözümüzün gördüğü ne varsa al götür.

Öylece al git her şeyi bana hiç bir şey bırakmadan. Kaldırımlar, otobüs durakları, sokak lambaları, banklar, çiçekler, kuşlar, deniz, rüzgar hatta gökyüzü senin olsun. Boş kalmasın yıllarca ellerimle doldurduğum o eller.

Aşktan kendi payını da al. Gitmeden.

Bir tek benim payıma dokunma. Bırak o kalsın bana.

...

Gözümü açtığımda şehir bomboştu. Sadece kokun.

İçimde yalnızca kendi payım. Gittin.

Hayata Mektup

       Kendi hayatına mektup yazmak istiyordu bir adresi olmasa da.  Bir an olsun zaman ayırıp onu duysun istiyordu. Kim istemezdi ki yıllardır kendi istedikleriyle değil hayatın verdikleriyle idare etmek zorunda kaldıktan sonra. Yepyeni ve bembeyaz bir zarfı çok gördü ona. Kapkara ve kenarları yıpranmış bir zarf arayıp duruyordu çekmecenin en derinlerinde, içinden en büyük düşmanına bile söylemeye utanacağı sözleri sayarken. Her şeye rağmen “Sevgili hayat” diye başladı. Ama asla içinden değil kalıbına uysun diye ve dedi ki:

     ” Öncelikle şunu belirtmeden edemeyeceğim ki güzel olduğun kadar küstahsın da. Hiç bana öyle yeşilçam filmlerini çok izlemekten dolayı akli dengesini yitirmiş gibi bakma. Beni bu duruma sokan unsurun sen olduğunu bildiğin halde, yediği naneleri ” ben vallahi suçsuzum hakim bey ” tepkisiyle reddeden azılı suçlulardan ne farkın kalacak sonra gözümde.  Bugüne kadar hep el pençe divan dinledim seni.  Şimdi kulak ver prangalar arasında paslanmış çığlığıma. “

     Sonra bir an olsun durdu ve sessizliği dinledi. O kadar süredir sessizdi ki burası, bu odada en son ne zaman mutluluğa dair bir ses yankılandığını bile hatırlamıyordu. Sessizlik, yalnızlığın hüzünden olan çocuğuydu. Odanın köşesinde duran ve buğusundan kendini zar zor seçtiği aynaya kaydı bakışları tavandan akan suya ve köhne odasından yükselen rutubet kokusuna aldırmadan. El değmemişlik kokuyordu ve yalnızlığı perçinliyordu. Öyle acıdı ki aynadan yansıyan görüntüye, bir sigara yaktı masadaki küllükte hala boş bir yer daha vardır umuduyla. Artık onun tek dostu sigarasının ucunda yaşadığına inandığı ve her çekişinde karanlık odasını aydınlatan ateş böceğiydi. Bu yüzdendir ki yıllardır elinden düşürememişti sigarasını. Yazdıklarına bakarken “sevgili hayat” kelimelerinde donuklaştı bakışları ve aniden taş kesildi vücudu sanki bütün geceyi sokaktaki bir bankta geçirmiş evsiz gibi. Kendine geldiğinde kocaman bir kahkaha patlattı rutubetin, sessizliğin ve buğulu aynanın şaşkın bakışları arasında. Ama asla içinden değil kalıbına uysun diye. Zaten bu kahkahaya şahit olan birisinin içindeki hüznü anlaması o kadar kolaydı ki. Titreyen elinde sönmeye yüz tutmuş sigarasını kağıda yaklaştırdı ve bakışlarıyla çoktan deldiği “sevgili” kelimesine sıkıca bastırdı. Yanmış kağıt kokusu burnuna geldiğinde bir an için bile olsa küçük bir mutluluk yansıdı yüzüne. Mutluluk hızlıca yüzünü terk ederken dudaklarında belli belirsiz bir mırıldanma vardı. Diyordu ki:

   ” Ey hayat, sen hiç benim sevgilim olmadın ki. Platonik bir aşktı bizimkisi. Ben seni sevdikçe sen kaçtın. Bir an olsun izin vermedin sana yakından bakmama. Şimdi ben, senden nefret eden eski bir aşığından başka hiçbir şey değilim. “