Çaresizler Yokuşu

Gideli kaç yıl oldu

Kaç ben öldü ? ..

Saklıyorum seni hala

Bir çocuğun "baba" deyişinde

eve gelen sıcak ekmek kokusunda

Bekliyorum baba

Sessizce çaresizler yokuşunda

Elim yüreğimde bekliyorum 

Sesin olmalıydı bu sokaklarda 

Elimi toprağına değil

Yüzüne sürmeliydim

Görmeliydim baba

Bahçendeki çiçekleri değil

Seni görmeliydim.

Ruhun şad olsun babam..

Bir Delilik Hikayesi

Sokakta yalpalayarak yürüyen, gözleri iyice küçülmüş ve ayılsın diye arkadaşlarından yediği tokatlardan mıdır bilinmez yanakları kızarmış bir iki sarhoş kalmıştı gecenin son demlerinde. Kederden mi yoksa keyiften mi içip bu hale gelmişlerdi kim bilir. Sarhoşluğun tek bir kılığı vardır. Kederle de başlasan ilk yuduma keyifle de, aynı kılığa girersin sonunda. Bir gecelik sırların meskenidir içki masaları. Neyin ne olduğunu yalnız masadakiler bilir. Yalnızsan da bir tek meyhaneci.

Gecenin son demlerinde, bir yandan sağa sola sallanan sarhoşları izlerken bir yandan da güneşi karşılamak için cebinden çıkarttığı sigarasını tutuyordu elinde. Sanki yeni günle ilk ışıklarını gösteren güneş, gecenin ortasında yanan bir çakmaktı onun için. Sanki güneş yakardı elinde beklettiği günün ilk sigarasını. Ne büyülü bir andı bu onun için. Ne sadık bir dostuydu güneş. Başka da bir dostu yoktu belki de kırklı yaşlardaki bu perişan görünümlü adamın şu koca hayatta. Bu yüzden, gün doğmadan uyanır sigarası elinde her gün beklediği o sokakta beklerdi dostunu yıllardır. Bir adı yoktu onun. İnsanların kendisinden deli diye bahsetmesinden olacak ki unutmuştu adını çoktan. Yalnız başına yaşayan, az konuşan ve çok dolaşan bir deliydi o.

Bütün gün, o ayrılmadığı kalabalık sokakta bir aşağı bir yukarı yürür ve insanları seyrederdi. İnsanların birbirlerini hiç önemsemeden, birbirlerinin suratlarına bakmadan yaşadıkları bu hızlı hayatı anlamaya çalışırdı. Ne kadar bencildi herkes ve ne kadar yoğunlardı hayat denen bu oyunun bu içinde. Kalabalığın ortasında yalnız yürüyorlardı.

Güzel insanlar vardı diyordu eskiden iyi insanlar. Sokaklarda iyiliğe rastlamak ne zordu artık. Ama o inatla yürüyordu bütün gün karşılaşmak için iyiliğin son kırıntılarıyla. Ama gördükleri hep aynıydı artık. Tacizciler, gaspçılar, hırsızlar, eroin tacirleri, kadın tüccarları ve sonu gelmeyen kötülüğün karasına bulanmış suratlar. Kendi deliliğini sorguluyordu. Bu deliliğin ortasında tek deli ben miyim diye soruyordu kendine.

İçine sığmıyordu tüm bu gördükleri. Göz bebeklerinden taşıyordu üstünden binlerce hikaye geçmiş kaldırımlara. Haykırmalıydı artık gördüklerini kalabalığın orta yerine. Kalabalığın ortasına karışıp haykırdı iki elini havaya kaldırarak :

" Durun.. Durun diyorum size.. Görmüyor musunuz eteklerinizden dökülenleri ? Görmüyor musunuz kalplerinizden saçılanları ? Yerlere dağıldı hep. Neden dönüp bakmıyorsunuz ? Onurunuz, saygınız, insanlığınız, sevginiz yerlere döküldü hep. Üstüne basıyor her geçen. Neden eğilip almıyorsunuz ? Bakın dostum güneş aydınlatıyor her yeri. Yine de mi göremiyorsunuz ? Üstüne basılmadan ve ezilmeden ayaklar altında, toplayın ne varsa etrafa dağıttığınız! Gece çöktüğünde, bulamayacaksınız karanlığın ortasında! Siz almazsanız, süpürecek çöpçüler ne varsa kaldırımlarda. Hep böyle yarım kalacaksınız! "

Güneşe dönüp yüzünü ağlamaya başladı. Artık gelme diyordu. Yorma kendini aydınlatmak için dünyayı diyordu. Ben elimde sigaram beklerim karanlığın ortasında diyordu. Vazgeçiyordu tek dostundan.

Artık o da biliyordu karanlığın hakimiyetini.

Bazıları kafasını çevirip bakmamıştı bile feryat eden bu adama. Deli deyip geçmişleri yine. Kimisi de bir boşluğa bakar gibi bakmıştı sadece acıyan gözlerle.

Evet o sadece bir deliydi. Akıllı geçinen kalabalıkların göremediğini görebilen yalnız bir deli.

Bardak Boş

Boş bir bardak duruyor

bir ayağı aksak

yorgun bir masanın üstünde

umut, çaresizlikten üstün de

saatler neden hüsrana vuruyor?

soru işaretleri büyüyor

paslı bir iğne gibi

kalbe yürüyor

susuzluk ortalığı kavuruyor

neşeden de ses yok hüzünden de

...

nereden bakarsan bak

nasıl bakarsan bak 

kiminle bakarsan bak 

boş işte o bardak

bir hayat düşünün

susamak bile yasak

Gecenin Kısır Vakti

Sabah biraz gecikti

gecenin kısır vakti

çok geç her şey için

sormak için "Niçin?"

sokakta sadece 

parlayan yıldızlar 

ve zırlayan yalnızlar

var bu gece

...

bir yıldız göz kırptı

belki de en yalnızı

gözüne çarptı

sordu 

var mı bir dileğin?

dedim 

al canını feleğin

durdu

kıpırdamadan öylece

hayallerimi doyurdu

Düşün'ce

Düşünce

pişmanlığın tahtına

mutluluk salıncağından tepetaklak

lanet okursun bahtına

tutacak ellerinden kıskıvrak

bin bir kederli düşünce

ne mümkün ki kurtulmak

bir bedbahta dönüşünce

...

Düştün diye boşluğa

kızma hep ağaca

tek suçlu oymuş gibi

küsme ormana

dön bir bak 

orada ayna

belki de ağırdın salıncağa

Biri, Bir Diğeri

Topraktan uzak bir çiçek

son kez yeşerecek

bir vazo yalnızlığında

elimden gelmiyor

mutluluğu eşit bölüştürmek

birini sevindirmenin karşılığında

bir diğeri boyun bükecek

....

Mutlulukların altında

bir hüzün gizlenir içten içe

tebessümün saltanatında

ağlak bir kraliçe

Gidilmez bir adrese tarif

Köşeye sıkıştığımızda 

sorarız ya kendimize

ya da yakın bir dosta

hatam nerede ? 

aslında çok kolay anlatması

bir yol tarifi kadar

soranlara : 

çok gelmişsin deyin

geri git basa basa

attığın adımların üzerine

önce pişmanlığı göreceksin

acıyla hemen sol yanında

devam et biraz daha

köşede keşkeyi gördüğünde

gir içeri o tenha sokaktan

işte orada hatan

kısacası deyin

bugün kadar yakın 

keşke ve pişmanlık kadar

uzak sana

Bir "Olamamışlık" Hikayesi

Soğuk rüzgarların elinde sopayla sıcak rüzgarları şehir sınırlarının dışına doğru kovaladığı gecelerden biriydi. Hiç anlaşamazlardı zaten. Bu sokaklar ikisine birden dar geliyordu kardeşçe esmek için. Sokakta kalan son üç beş kişi de kalkmasına dakikalar kalmış bir trene yetişmeye çalışır gibi hızlı adımlarla sıcak yatağı ve yorganın vücutlarına ilk dokunuşta verdiği o rahatlığı düşünerek evlerine yürüyorlardı. Evlerin ışıkları birbiri ardına istenmeden oluşmuş doğal bir ahenkle sönüyordu. Sokak sakinleri sözleşseler dahi bu ritmi yakalayamazlardı. Sokak, karanlığın ve soğuğun kollarına bırakmıştı kendini ta ki günün ilk ışıkları onları ayırıncaya kadar.

Sokağın hemen girişindeki cumbalı evin karşısında geniş bahçesi ile yarı yıkılmış bir duvar vardı. Oldukça eski bu köşk, mirasçıları arasındaki anlaşmazlıklardan dolayı yıllardır harap halde yalnızlığa terk edilmişti. Ev o kadar zamandır boştu ki mahalle çocukları arasında ev hakkında farklı farklı efsaneler türetilmişti. Bu yüzden hiç kimse bu evin yakınına yaklaşmak istemezdi. Bir kişi hariç. O bu gece olduğu gibi her gece buraya gelir, gün içinde toplayıp sattığı kartonlardan kendine ayırdığını duvar dibine serer ve sanki tüm kiri gitmiş gibi üstünü başını iyice silkeleyerek kartonun üstüne yayılırdı. Saçı sakalı birbirine karışmış, üstünde belki de civar sokaktaki bütün sokakların pisliğini taşıyan, donuk bakışlı bir adamdı. Yaklaşık 55 yaşlarınaydı. Hikayesini kimse bilmez, daha doğrusu kimse sormazdı. O da sorsalar bile anlatmayacaktı zaten. O yüzden de hiç üzülmezdi kimsenin bakışlarına iki üç saniyeden fazla takılmamış olmasına. Şarabı her gün ona uzun uzun bakar her gün onu hiç lafını bölmeden dinlerdi zaten. Her zaman anlatmak yetmiyordu bazen de dinlemek istiyordu elbette. O boşluğu da yanından hiç ayırmadığı küçük bir radyoyla dolduruyordu.

Evlerinin sönen ışıklarının ahenkle dansına şahit oldu ama sarhoşluğuna verdi bu olan biteni. Yavaşça çevirdi başını ve cumbalı eve takıldı gözleri geçmiş canlanırken zihninde. Henüz 18 yaşındayken ilk kez bu evi görüşünü hatırladı. Neredeyse hiç bir değişiklik yoktu. Kapının önündeki paspas, penceredeki demirlerin rengi ve üst katın en köşesindeki pencerenin perdeleri farklıydı yalnızca. Ama onun farkında olduğu en büyük değişiklik, o değişen perdenin arkasından gizlice bakan bir çift canlı mavi göz. O göz ki deniz kokar o göz ki gökyüzünü yere indirirdi. 18 yaşında gördüğünde ilk kez o gözleri babasının işi dolayısı ile bu sokağa taşınmışlardı. Babası işlerini oldukça büyütmüş ve İstanbul'da geniş bir çevreyle iş yapacak kadar güçlenmişti. Bu yüzden küçük hayatlarını bir anda büyüterek İstanbul'a taşındılar. Annesini küçük yaşta veremden kaybetmişti. Babasının ikinci evliliğinden olan annesi ve 3 üvey kardeşi ile bir de öz kardeşiyle birlikte hiç bilmediği bu semte gelmişti. Annesinin eksikliği dolayısı ile yıllardır üstünden atamadığı o burukluğu, perdenin arkasından içine işleyen bu gözlerin bir bakışla iyileştirmesine anlam veremedi. Buna bir anlam, bir ad ararken hayatında ilk defa aşık olduğunu anlıyordu.

Pencereden pencereye bakışlarıyla bir köprü kurmuşlardı adeta. Günün büyük zamanını birbirlerine attıkları kaçamak bakışlarla geçiriyorlardı. Bu bakışmalar sonucunda gizlice buluşmalar da başlamıştı. Birbirlerine açıklanamayacak bir şekilde bağlandılar. Gözlerine bakarken sanki kendi gözlerini görüyor ellerini tutarken sanki kendine dokunuyordu. İki ayrı bedende tek vücut olmuşlardı kısacık bir sürede. Mavi gözlü rum kızının adı Lena'ydı. Biri mavi gözleriyle bir rum kızı diğeri ise kara gözleriyle bir türk çocuğuydu.

Onlar için çoktan kurulmuş bir yuva, aileleri için imkansızdan öteydi. Beraberlikleri kıskaç altına alınıyor ve görüşmeleri engelleniyordu. Babası oldukça kızmış evlatlıktan ve mirasından reddetmekle tehdit etmişti. O aşkından başka bir şey düşünmüyor babasının bu tehditine için için gülüyordu. Mavi gözlü rum kızı ise bir kaç evden kaçma girişiminde bulunmuş ve annesi babasının elinden öldürmesine ramak kala kurtarmıştı. Pencereye dikilmiş gözleri onu beklerken, o mavi gözlerin yerine her yanı şişmiş ve morarmış bir suratla karşılaştığında dünyası yıkılmıştı.

Lena'nın babası adeta kızının dudaklarında pusuya yatmış nefes alışına kadar her hareketini izliyordu. Kızını bu aşktan kurtarmanın tek yolunun onu evlendirmek olduğunu biliyordu. İş ortağı Alekos ile bu konuyu rakı masasına meze yaparak çoktan halletmiş düğün hazırlıklarına başlamalarını söylemişti. Zavallı Lena olan bitenden habersiz en ufak boşlukta pencereye gitmek için uğraşıyordu.
Düğün haberi Lena'ya ulaştığında zaman durdu onun için. Kapıları tırnaklarıyla kazıdı ağlarken. Başı ellerinin arasında boş duvara bakarak saatlerce ağladı ağladı ver ağladı. Sönmedi içi. O'nun ellerinden başka el onun teninden başka ten, O'nun bakışlarından başka bakış istemiyordu. Ağladı ellerinde kalmış tutam tutam saçlarıyla.

Haber O'na da ulaştı. Annesinin yokluğunun verdiği acıyla yan yana koşabilecek kadar büyüktü içinde hissettikleri. Çaresizliği yıllarca sırtında taşımıştı. Olanlar karşısında hep çaresiz kalmıştı. Bakışlarıyla kurdukları o köprü yıkılmıştı artık. Kapılarına dayandı o gece. Bağırdı çağırdı Lena'ya onu ne kadar sevdiğini haykırdı yüzüne yemeden önce okkalı bir yumruğu. Dinlemediler. Yalnızca dövdüler bir halıyı silkeler gibi.

Eve dönmedi hemen o gece. Bir şişe şarap alıp oturdu kayalıklarda. Ay vurdu. O içti.

Gece saatlerinde eve doğru yaklaştı. Duvarın dibinden kapıya doğru yürüdüğü sırada bir el silah sesi gecenin sessizliğini delerek uzadı yankısıyla. Cumbalı evin ışıkları yandı. O duvarın dibine yığıldı Lena! diye atılan çığlıkları duyduğunda. Yığıldı ve kaldı duvar dibinde.

Lena babasının revolveriyle göğsüne tek el ateş ederek kıymıştı kendine. Mavi gözleri söndü. Denizler sustu. Gökyüzü karardı. O, bakamadı evden çıkartılan ölü bedenine Lena'nın. O günden sonra hiç bir şeye tutunmadı hayatta. Gözleri yalnızca yere baktı yürürken. Ne denizi görmek istedi ne gökyüzünü. Hep toprağa baktı Lena'nın üstünü örten.

Bir yıl içerisinde babasını da kaybetti. Kardeşi tahsiline devam etmek için yurt dışında gitti. O bırakamadı bu toprakları. Bırakamadı Lena'yı.

Babası öldükten ve kardeşi gittikten sonra sokaklara vurdu kendini. Üvey annesi ve kardeşleriyle sahte bir hayatı yaşamak yerine toprak üstüne Lena'ya yakın olmayı seçti.

Soğuk bir rüzgar O'nu hatıralardan sıyrılıp kendine getirdi. O günden beri, her gece elinde şarap şişesiyle eskiden oturduğu köşkün önüne gelir, silah sesini duyduğunda yığıldığı duvarın dibine oturur gözleri pencerede şarabını yudumlardı. Şarap şişesini kaldırdı ve :

- "şerefe mavi gözlü rum kızı" dedi.

Bir elinde bir avuç toprak tutarken, şişeden belli belirsiz yansıyordu gözünün kenarında birikmiş bir damla yaş. Şişeyi dikti kafasına ve yudumladı. Olamamışlık geçiyordu boğazından takıla takıla. Sanki bir şey arıyordu yana yakıla. Büyük bir adam olamamışlığın verdiği acı değildi bu. O'nunla olamamışlıktı boğazında düğümlenen her yudumda.

Cebinden uzun yıllardır yanında taşıdığı belli olan sararmış ve yıpranmış bir kağıt çıkardı. Okumaya başladı sanki ilk defa okuyormuş gibi bir hüzünle:

" Sen bana ilk ve son dokunan olarak kal istiyorum. Başka bir adamın koynunda mutsuz bir kadın olmaktansa, toprak altında yalnız senin olmuş bir kadın olarak kalmayı yeğlerim. Korkmuyorum. Senin ellerinde de ruhumun bedenimden ayrıldığını hissettim. Bulutları gezdim senin bakışlarından aldığım güçle. Buna benziyor olsa gerek. Senden ayrılmıyorum. Sadece bundan sonra beni senden başka kimse göremeyecek. Ne zaman seninle ilk bakıştığımız pencereye baksan ben orada olacağım. Seni çok seviyorum."

Gözünde biriken yaş artık daha fazla duramadı. Yanaklarından süzüldü vadileri yaran bir nehir gibi. Kaldırdı başını. Yine söz verdiği gibi Lena oradaydı. Mavi gözleriyle gülümsüyordu.

Yarın da burada olacaktı. Yine eski köşkünün önünde duvar dibine oturacak, yine o silah sesini duyacak, yine olamamışlığa ağlayacak ve yine cebinden çıkartıp Lena'nın O'na yazdığı son sözleri okuyacaktı. Yine pencereye bakacak ve mavi gözlerinin ışıltısına bakarak uykuya dalacaktı. Yine gelecekti. Çünkü son kez bakıp o pencereye, bu sokaktan kalksın istiyordu cansız bedeni. Lena gibi.

Binlerce Boşa Nefes

Sen gittin

küçüldü adımlarım

daha zor ayakta durmak

tek nefeste ulaştığım yerler

daha uzak

verdiğim binlerce boşa nefes
dudağımda ıslık gibi

bir şarkıya benziyor

sanki

hasta bir adamın

yorgun sesi

özgür bırakırken

içindeki son hevesi

......

Duymuyor musun ?

...................................

Duymuyorsan

artık o kadın değilsin

arkasından gidişi izlenen

Söyle neden

şarkılara sırtın dönükken

aşk önünde eğilsin ?

Duvarlara Yakın Yaşamak

En çok ortalarda kalmaktan korkuyorum.

İnsan kalabalığının ortasında hiç güvende hissetmedim kendimi. Kendini zor taşıyan, ve omuzlarında dışarıdan bakıldığında görünmeyen ağır yüklerle acele içinde sağa sola koşuşturan o kalabalıkta, zaman boşluğuna terk edilmiş bir kimsesizim. Herkes gibi.

Ve farkındayım kimsenin başka bir omuza destek verecek gücü yok artık.

Kendimi çok güçlü göremiyorum. Güçlüyüm. Yaşam safsatasının ortasında rüzgara karşı koşabildiğim için. Ama çok güçlü değilim. Yakından bakıldığında haşmetli görünen biz insanlar, yukarıdan bakıldığında sadece birer noktayız.

Kendini ünlem zannedenler günü geldiğinde soru işaretlerinin altında ezildiler.

Ortalarda durmuyorum.

Ve gözüm kapalı güvenmiyorum. Gözlerim açık. Yaşamı seyrediyorum. 

Bir yol buldum kendime. Kimseye güvenmeden. Duvarlara yakın yaşıyorum.

Duvarlara yakın yaşamak... İnsan sıcaklığından yoksun ama güven içinde..

Perdeleri Çektim

Perdeleri çektim..

Oysa ki

Penceremin önünde çiçekler yetiştirecektim..

gözlerinin rengini

onlarda görecektim

bulamayacak olsam da dengini

deneyecektim

Oldu, Bitti ve Gitti

İki kelime yetti

başlarken

tek kelimede bitti

erken

.............................................

Öğrendim ki

üç kelimeden ibaret aşk

oldu, bitti ve gitti

.............................................

Dudağıma erişememiş kelimeler

ve ben

ağlaştık, yaklaşırken seher

ardından

Sil Kokunu Şehirden

Madem ki günü geldi. Gideceksin.

Kokunu da sil şehirden. Giderken.

Elimizin değdiği, gözümüzün gördüğü ne varsa al götür.

Öylece al git her şeyi bana hiç bir şey bırakmadan. Kaldırımlar, otobüs durakları, sokak lambaları, banklar, çiçekler, kuşlar, deniz, rüzgar hatta gökyüzü senin olsun. Boş kalmasın yıllarca ellerimle doldurduğum o eller.

Aşktan kendi payını da al. Gitmeden.

Bir tek benim payıma dokunma. Bırak o kalsın bana.

...

Gözümü açtığımda şehir bomboştu. Sadece kokun.

İçimde yalnızca kendi payım. Gittin.

İçimizdeki Fırtına

Bir sandalımız ve iki küreğimiz vardı.

İkimiz de hazırdık küreklere asılmaya. Kimse birbirinden daha fazla ya da daha az asılmıyordu küreklere. Engin bir denizin ortasında bir başımızaydık. Kimse yoktu bize birbirimizden yakın.

Mütevazi bir sandalda pek mütevazi olmayan bir aşktı bizimkisi. Büyük büyük gemilerin gitmeye cesaret edemediği denizlere gitmeye hazırdık. Öyle cesur, öyle inatçı.

Fırtınalardan korkmuyorduk. Sığınacak liman da aramıyorduk. Biz bize yetiyorduk. Bizi yıkabilecek tek fırtınanın içimizden çıkabileceğini bilmiyorduk.

Bir gün bir fırtına esti. Yıkıldık.

Sandalımız paramparça. Kürekler kayıp. İkimiz de farklı dalgalarla savrulduk.

Oysa bir ekmeği bölmeye hazır iki yüreğimiz vardı. İki yürek ki tek olmaya, tek atmaya alışık.

Dalgalar birleştirir mi tekrar iki yüreği ?

Yıkıldık.

İnce Çizgi

Kalbim hiç olmadığı gibi attı ve korktum. Bir alev yanmaya başladı göğsümün tam ortasında. Ama buz kesti vücudum. Dilim damağım kurudu susuz çöller gibi. Kelimeler takıldı boğazıma. Konuşamadım. Gözlerim görmez oldu etrafta akan hayatı. Kanım çekildi yavaşça. Hissettim. Zorlaştı nefes almak.

Ölüm gibi bir şey oldu. Bir melek gördüm. Ama ölmedim.

Ve bir ses duydum. Yankılandı içimde.

- "Her canlı aşkı tadacak. "

İlk ve son kez

Aşk.

Kalbin aldığı nefestir beni yaşatan. Soluduğum hava değil, yediğim ekmek değil, içtiğim su değil. Güneş değil, ay değil, yıldızlar ve deniz değil beni mutlu eden. Aşk.

Birine, ilk kez onu sevdiğimi söyledim ilk kez.

Şimdi son kez söylüyorum yine ilk kez onu sevdiğimi. Ve son kez.

Masumiyet Mozolesi

      
     Güneş, karanlık karşısında galip geldikten hemen sonra kalkması gerekiyordu. Uykunun yüzünde bıraktığı izleri silip aynanın karşısında uyanık bir surat ifadesi görmesi biraz zaman aldığından erken uyanmaya alışıktı. Yaşadığı evin arkasındaki çam ağaçlarıyla kaplı ormana bakan penceresini açacak ve güneşin galibiyetini ilk kutlayan olacaktı. Her sabah penceresini açar ve çiğ damlalarının güneşin ilk ışıklarıyla yaptığı dansı izlerdi.

Uyandığında olanları hissetmiş gibi huzursuz bir şekilde hemen saate doğru baktı. Saat neredeyse öğlene geliyordu. Gözlerini açtığında, güneş çoktan tepeye varmış ve galibiyetini unutmuştu. Karanlıksa yaralarını sarıp akşamki karşılaşma için çoktan hazırdı. Tımarhaneden yeni kaçmış bir akıl hastasından farksız,  kendi kendine söylenerek gördüklerinin yanlış olması umuduyla yakından bakmak için saate doğru koştu. Kendi kendine :

" İnanamıyorum. Saat 11. Deneme süresinin ilk gününde işe geç kaldım. Daha kendimi göstermeye fırsat bulamadan kapının önüne koyulacağım sanırım. Nasıl oldu da uyuyakaldım. "

Gerçekten de bütün koşuşturmasını bir kenara bırakıp bu sorunun cevabını düşünmeye başladı. Uyumayı çok seven birisi değildi ve hiç bir zaman uykuya düşkünlüğü sebebiyle işlerini aksatmamıştı. Her zaman saatin ona seslendiği vakitte gözlerini açıp güne kendi elleriyle badana yaptığı tavanla selamlaşarak başlardı. Kapı kapı dolaşmasına rağmen 1 yıldır işsizdi.  O kadar çok kapı görmüştü ki artık kapıların da bir dili olduğuna inanıyordu. Kapılara bakarak nasıl bir yere geldiğiyle ilgili tahminler yapıyordu. Bu durum biraz da canını sıkıyordu çünkü bu garip düşüncelerin iş bulamamanın yarattığı stresten kaynaklandığını biliyordu. Bütün çabalarının sonunda garanti olmamakla birlikte bir iş bulmuştu. 3 ay deneme süresinden sonra kalıcı olup olmadığını öğrenecekti. Öyle bile olsa uzun süre çölde yürüdükten sonra buz gibi suların aktığı bir çeşme bulmuş kadar sevinmişti. Peki nasıl oldu da uyanamadı ? Bu durumu anlamak için yatak odasında göz gezdirdi gözlerinden çıkan ateşle etrafı yakmamaya çalışarak. Sonunda pencereye baktığında ne olup bittiğini hemen anladı. Perde çekiliydi ve güneş ışıkları odaya girmek için adeta perdeyi delmeye çalışıyordu. Asla perdeyi çekmezdi yatarken. Sadece saatin çalması yetmiyordu uyanması için bu yüzden sabahın ilk ışıklarının direk suratına vuracağı şekilde koymuştu yatağını da. Böyle uyanmaya o kadar alıştığı için perdenin çekili olması uyanmasını engellemişti. Müzik ve ışığın karanlığı eriten uyumuna ihtiyaç duyuyordu güne başlamak için.

Artık bütün bulanıklık ortadan kalkmış ve tüm hikaye net bir şekilde önüne serilmişti. Bu manzara onun için acının ve hayal kırıklığının tablosuydu. Uzun uzun baktı o tabloya. Önce güneşe kızdı daha çok ışık saçmadığı ve onu karanlığa mahkum ettiği için. Sonra perdeye kızdı güneşe karşı koyup odanın aydınlanmasını engellediği için. Sonra ellerine baktı. Perde kendi kendine pencereyi kapatmış olamazdı. Ellerine kızdı. Sanki onlar kendi vücudunun bir parçası değilmişcesine sanki onun emrinde çalışan bir emekçi değilmişcesine. Uzun uzun kızdı etrafındaki her şeye. Saate kızdı. Tavana kızdı. Ama hiç kızmadı kendine. Kendini oradaki tek suçsuz olarak görüyordu. O,  acı ve hayal kırıklığı ile çevrili tablonun tam ortasındaki masumiyet mozolesiydi.

Hayata Mektup

       Kendi hayatına mektup yazmak istiyordu bir adresi olmasa da.  Bir an olsun zaman ayırıp onu duysun istiyordu. Kim istemezdi ki yıllardır kendi istedikleriyle değil hayatın verdikleriyle idare etmek zorunda kaldıktan sonra. Yepyeni ve bembeyaz bir zarfı çok gördü ona. Kapkara ve kenarları yıpranmış bir zarf arayıp duruyordu çekmecenin en derinlerinde, içinden en büyük düşmanına bile söylemeye utanacağı sözleri sayarken. Her şeye rağmen “Sevgili hayat” diye başladı. Ama asla içinden değil kalıbına uysun diye ve dedi ki:

     ” Öncelikle şunu belirtmeden edemeyeceğim ki güzel olduğun kadar küstahsın da. Hiç bana öyle yeşilçam filmlerini çok izlemekten dolayı akli dengesini yitirmiş gibi bakma. Beni bu duruma sokan unsurun sen olduğunu bildiğin halde, yediği naneleri ” ben vallahi suçsuzum hakim bey ” tepkisiyle reddeden azılı suçlulardan ne farkın kalacak sonra gözümde.  Bugüne kadar hep el pençe divan dinledim seni.  Şimdi kulak ver prangalar arasında paslanmış çığlığıma. “

     Sonra bir an olsun durdu ve sessizliği dinledi. O kadar süredir sessizdi ki burası, bu odada en son ne zaman mutluluğa dair bir ses yankılandığını bile hatırlamıyordu. Sessizlik, yalnızlığın hüzünden olan çocuğuydu. Odanın köşesinde duran ve buğusundan kendini zar zor seçtiği aynaya kaydı bakışları tavandan akan suya ve köhne odasından yükselen rutubet kokusuna aldırmadan. El değmemişlik kokuyordu ve yalnızlığı perçinliyordu. Öyle acıdı ki aynadan yansıyan görüntüye, bir sigara yaktı masadaki küllükte hala boş bir yer daha vardır umuduyla. Artık onun tek dostu sigarasının ucunda yaşadığına inandığı ve her çekişinde karanlık odasını aydınlatan ateş böceğiydi. Bu yüzdendir ki yıllardır elinden düşürememişti sigarasını. Yazdıklarına bakarken “sevgili hayat” kelimelerinde donuklaştı bakışları ve aniden taş kesildi vücudu sanki bütün geceyi sokaktaki bir bankta geçirmiş evsiz gibi. Kendine geldiğinde kocaman bir kahkaha patlattı rutubetin, sessizliğin ve buğulu aynanın şaşkın bakışları arasında. Ama asla içinden değil kalıbına uysun diye. Zaten bu kahkahaya şahit olan birisinin içindeki hüznü anlaması o kadar kolaydı ki. Titreyen elinde sönmeye yüz tutmuş sigarasını kağıda yaklaştırdı ve bakışlarıyla çoktan deldiği “sevgili” kelimesine sıkıca bastırdı. Yanmış kağıt kokusu burnuna geldiğinde bir an için bile olsa küçük bir mutluluk yansıdı yüzüne. Mutluluk hızlıca yüzünü terk ederken dudaklarında belli belirsiz bir mırıldanma vardı. Diyordu ki:

   ” Ey hayat, sen hiç benim sevgilim olmadın ki. Platonik bir aşktı bizimkisi. Ben seni sevdikçe sen kaçtın. Bir an olsun izin vermedin sana yakından bakmama. Şimdi ben, senden nefret eden eski bir aşığından başka hiçbir şey değilim. “

Bulutlar neden ağlıyor ?

     
          Çocukluğumdan aklımda kalan anılarda cam, buğu ve saksılar hiç eksilmez birer fotoğraftır. Belki annemin sokakta zaman geçirmeme koyduğu yasaklar, belki o yaşlarda bana oldukça karmaşık gelen hayatla arama şeffaf ama koruyucu bir set çekme isteği ve belki de gürültüden uzak insan manzaraları izlemenin verdiği huzur beni pencere kenarında çok zaman geçirmeye itmişti.  Hele ki bir de yağmur yağdığında sanki hiç beklemediğim bir anda parlak ve rengarenk kağıtlarla süslenmiş bir hediye paketi almışçasına hızlı atardı kalbim. Cama vuran yağmur damlalarıyla yarışır, onların aşağı doğru usulca akmalarını seyrederdim.  Birbirlerine karıştıkça büyürler ve hızlanırlardı. Her birine isimler takardım. Deniz derdim onlara. Irmak, nehir ve su. Küçük olmalarına bakmayın siz o damlaların. Her biri öyle cesurlar ki. Birbirlerine karışmaktan hiç korkmazlardı onlar insanlar gibi. İnsanlar bir kalbi, bir evi ya da hepsini bir kenara koyun koskoca bir dünyayı paylaşamıyorken onlar birleşip su olmaya, nehir olmaya, deniz olmaya hazırlardı. Milyonlarcası bir arada yaşayarak bir deniz olabilirlerdi hiç şikayet etmeksizin kardeşçe.
          Yağmurlu bir günün kalbimde hissettirdikleri sadece mutlulukla sınırlı değildi. Bir parça da hüzün hissediyordum kalbimin bir kenarında. Yağmura anlam yüklemeye çalıştığım ilk anlarda, yağmurun bulutların gözyaşı olduğunu duymuştum çünkü. Bulutlar böyle hüngür hüngür ağlıyorken benim o hüzünden bu derece mutlu edici bir pay çıkarmam çocuk kalbime hüzne gebe duygular zerk ediyordu. Oysa ki büyüdüğümde öğrendim hüzünlerden mutluluk, acılardan çıkar sağlanan bir dünyada yaşadığımı. Bulutların neden üzüldüğünü merak ediyordum. En çok sevdiği oyuncağı mı kırılmıştı acaba ? Yoksa babasının getirdiği poşetleri heyecanla karıştırmış ve en çok sevdiği çikolatasını mı bulamamıştı ? Büyük bir keyif aldığım bu yağmur seyrini bozmaya hazırdım. En sevdiğim oyuncağımı ya da yemek için akşamı beklediğim çikolatamı hiç düşünmeden verebilirdim o an. Ama bununla asla gururlanmıyorum çünkü benim yerimde hangi çocuk olsa aynısını yapardı.
         Her güzel şey gibi benim yağmur eğlencemin de bir sonu vardı ki bu son kimi zaman uykusuz ve ağlamaktan kızarmış gözlerle geçen gecelere sebep oluyordu. Belki de bulutların gözyaşlarıyla mutlu olmamın diyetini ödüyordum. Aslında bu son sadece beni etkilemiyor ayrıca annemin ve babamın da yataklarında yayıla yayıla yatmalarına engel oluyordu. Onların bir suçu yok diyordum her seferinde bana kızdıklarına inandığım bulutlara. Eğlencemin sonu yani yıldırım ve gök gürültüsüne şahit olduğum anda fırlayarak yatak odalarına koşuyordum. Bu yüzden ne ben ne de annem ve babam gök gürültülü geceleri hiç sevmedik. Bugün hala gök gürültülü gecelerde çocukluğuma geri döner ve içimde yatak odasına koşma isteği duyarım. Ama artık o odada annem yalnız ve ben her gürültüsünde yatak odasına koşmak yerine çocukken bulutların yaptığına inandığım şeyi yapıyorum.
         Bulutlar ağladığı için yağmur yağıyorsa gök gürültüsüne ve yıldırıma da bir sebep bulmalıydım. Her şeyi büyüklere sormak yerine kendi hayal dünyamda onlara anlam vermeyi de bir oyun gibi içimden sessizce oynuyordum. Önce havayı yaran ve kollarıyla gökyüzünü kucaklayan bir ışık görüyordum ve ardından camları titreterek yağmur damlalarının dansını hızlandıran gürültüyü duyuyordum. Peki neden beraber kol kola gelmiyorlardı yeryüzüne? Yukarıda bir anlaşmazlık yaşamış olmalıydılar. Ya içlerinden biri oyunun en güzel yerinde mızıkçılık yapmış ya da biri diğerinin şekerini almıştı. Başka bir sebebi olmadığına o kadar emindim ki. Mızıkçılık yapan ya da şekeri çalan, yıldırım gibi oradan uzaklaşırken diğeri fark eder fark etmez arkasından avazı çıktığı kadar bağırıyordu. Bu dünyada mutsuz bir çocuğunki kadar korkutucu olamazdı hiçbir çığlık. Önce görüntü geliyordu arkasında da çığlık ve bu görüntüye şahit olan hiçbir çocuğun bu çığlığa tutarsız kalması mümkün değildi. Geçmişte bu çığlığa dayanamayıp her seferinde yatağından zıplayarak uyanan biz çocuklar, bugün dünyanın her yerinden yükselen açlık, kuraklık, savaş ve doğal afetler sonucu karanlık kuyularda yankı yapan çığlıklara aldırmadan yatağımızda rahatça uyuyabiliyoruz.  Artık bulutların neden ağladığını anlayabiliyorum. Emin olun ki bulutlar artık bize ağlıyorlar.