Kaderiyle Oynayan Adam

     

    Kaderin kendisi ile oynadığı oyunlardan sıkılmıştı. Kendisi de küçük yaşlardan beri sahne tozunu ciğerlerinde taşıyan birisiydi. Ailesinin mevki sahibi olacağı işlere yönelmesini diretmelerine rağmen, aşık olduğu yoldan sapmamıştı. "Tiyatrocu olup aç mı kalacaksın oğlum!" diyen annesine, " Ruhumu doyuracağım anne" diyebilmişti. Alkışlanmaksa yaptıkları için, en iyi yolu seçmişti aslında. Kendisi olduğu için almıyordu alkışı belki ama oynadığı karaktere ruh verendi. Alkışlar, o karakterin ruhundan içine akıyordu. Her gün takım elbise giyen bir müdür ya da önlük içindeki bir doktor olmaktansa kılıktan kılığa girip ayrı ayrı tatları tadabiliyordu karakter havuzundan. Kimi zaman saçı sakalına karışmış bir şarapçı kimi zaman kılıcını savuran bir kahramandı. O, oyunculuğun sınırlarında herşeydi ama kaderin karşısında hiç bir şey olmayışı düşüncesi altında eziliyordu.

    Kaderle karşılıklı bir oyun içinde olduklarının farkındaydı. Malesef ki bu sefer hiç bilmediği bir hikayede, neyle karşılacağından habersiz bir oyuncuydu. O'na sadece baş rol verilmişti. Gerisi kaderin yazdıkları. Dekor, ışıklar ve diğer oyuncular ise Tanrı'nın verdikleri. Bu bilinmezlik, yıllarını oyunculuğa vermiş biri için bile fazlaydı.

    Birikmiş kiralar, faturalar ve başarısız bir aşk denemesinin ardından ışıklar ve alkışlar sönmüştü onun için. Kız arkadaşının fırlattığı o yüzük sanki hala dönüyordu salondaki eşyaların bir o yana bir bu yana çekilmesinden dolayı aşınmış parkenin üstünde. O sesi hala duyabiliyordu. Dünya döndükçe o yüzük orada dönecekti sanki.  Ve Dünya döndükçe hiçbir şey eskiye dönmeyecekti.

    Işıklara alışkın olduğundan odası oldukça aydınlıktı. Gözü çalışma masasının olduğu duvardaki latince deyişe takıldı. Takıldı ve kaldı bakışları. Hani biri kapıyı vurup gittiğinde kapıya takılıp kalır ya bakışları insanın, kalkıp koşamaz peşinden, o ses sanki sıkıca bastırır durduğu yere. Oyle çaresiz bakıyordu. "Faber est suae quisque fortunae" yazıyordu duvardaki yazıda. " Herkes kaderini kendi yazar ". Üstüne çöken o donukluk çekilirken yavaş yavaş gözlerinden, ellerine baktı şöyle bir. Çaresizlikten titreyen elleri de bir şeyler yap der gibi ona bakıyordu. Bu ellerle düzgün, sonuca giden bir çizgi çekmesinin imkanı yoktu. Işıkları söndürdü. Derin bir düşünceye daldı karanlığın ve sessizliğin ilham veren huzurunda.

   " Kader, büyük bir oyuncuydu ama benim sahnem oynanmadı henüz. Bu oyunun sonucu benim ellerimde, benim kalemimde. Öyle bir çizgi çizeceğim ki, çıkışını yalnız benim bildiğim bir labirentte kaybolacak kader. Küçük oyunları yetmeyecek kurtulmasına. Ellerimde eriyecek. Kimbilir belki de en büyük dostum olcak. Bu hayat benimse, en büyük oyuncu ben olacağım. Kader, benim ışığım olacak. Aydınlatacak mutlu yüzümü sahnenin üstünde. Ben alkışların önünde eğileceğim kaderin değil. "

    İrkilerek çıktı daldığı o hipnozdan. Işıkları yaktı. Sanki kulağına fısıldanmıştı yıllardır aradığı o cümleler. Sanki doğduğunda kulağına okunan ismi gibi, yeni bir isim yeni bir kimlik daha kazanmıştı. Daha sağlam basıyordu yere. Ellerine baktı. Cesur elleri vardı artık. Kulağında yankılanan o ses kaybolmuştu. Parkeye doğru baktı. Yüzük bırakmıştı dönmeyi. Dünya, hala eskiye dönmüyordu. Artık O da eskiye bakmıyordu zaten. Eline almıştı kalemi bir kere cesurca.

" Kimisi kaderini oynar..Kimisi ise kaderiyle oynar " 

Bir A, Ş ve K Hikayesi

Harfler güzel ve anlamlı bir kelime oluşturmak için gizlice toplandılar. 


29'u da ordaydı. Z, alışkanlıktan olsa gerek yine en son geldi. 


Hepsi bu gece oluşturacakları kelimede yer almak oldukça heyecanlı ve isteklilerdi. 


Yer yer gruplaşmalar göze çarpıyordu. Bazı harfler yan yana anlamlı kelimeler oluşturmuşlardı bile. 


Konuşmalar hararetliydi. Sesli harfler tartışma ortamını alevlendirdiler. Sessiz harfler de köşeye çekilmiş olan biteni uzaktan izliyorlardı.


 A sesini yükseltti :


 "Alfabenin ilk harfi benim. Eğer bir anlamlı kelime oluşturulacaksa bu kelime benle başlamalı. " dedi. 


Diğer harfler A' ya duydukları saygıdan dolayı, sadece içlerinden hafif hafif mırıldanarak kabul ettiler. Ne de olsa ilk harfti. 


Kelimenin A ile başlayacağına oy birliği ile karar verildi.


Bugün ünlü ve ünsüz ayrımı yoktu. Hepsinin sözleri değerliydi. Bütün harfler eşit ve tek çatı altındaydı. 


Diğer harf için tartışmalar yeniden başladı. Büyük bir gürültü ortamı vardı ve kimse kimseyi dinlemiyordu. 


Ş ortaya atılıp kendini belli etmek için biraz da kuyruk  sallayarak :


 -" Şşşşşşşşşşşşş. Ay kuzularım biraz sessiz olun lütfen. Hiç tartışmayı bilmiyorsunuz" dedi. 


Ş 'nin bu herkesi susturan çıkışı ve kuyruk sallamasının da etkisinden olsa gerek diğer harfler hemen etkisi altına girdiler. 


Böylece Ş kolay bir zaferle ikinci harf olmayı başardı. 


Bu sırada K gözlerini Ş' den alamıyordu. Aslında onu çıkışını yapmadan çok önce hemen toplantının başında fark etmişti ve o andan itibaren ne diğer harfleri ne de konuşulanları umursamıyordu. 


Ş, A'nın yanındaki yerini almak için oraya doğru yaklaştı. K bir şeyler yapmasının gerektiğinin farkındaydı. Ş' nin yanında o olmalıydı. 


A da yanına gelen yeni harfi baştan aşağıya süzdü. Gözlerindeki parıltıyla beraber bıyık altından gülümsedi. Yanına gelen Ğ de olabilirdi. Kendini şanslıydı hissetti. 


K ortaya atıldı : 


- "Ben Ş' yi seviyorum." dedi. 


Bir anda tüm bakışlar K' ya çevrildi. Kimi bu özgüven karşısında şaşkın kimi ise kızgındı. Ş şaşkınlar tarafındaydı. 


K devam etti :


Karşı çıkacaksanız, bütün harfleri hatta bir araya gelip oluşturduğunuz bütün anlamları karşıma almaya hazırım.  Ş' nin yanındaki harf ben olmalıyım. Onun yanında olmazsam, hiç bir kelimede gerçekten olmak istediğim için olmayacağım. Başka kelimelerin anlamı içinde mutsuz olmak istemiyorum. Sesimi sonsuza gömerek, bir ömür sessiz bir harf gibi yaşamak istemiyorum. 


Bu konuşma karşısında sessiz harfler bile kayıtsızlığını bozarak K' ya destek verdiler. Kızgın olan harfler bile yumuşadı. 


Herkes şaşkındı. Daha önce de milyonlarca kez bir araya gelip anlamlı kelimeler oluşturdular ama asla bir harfin bir harfi sevdiğine ve hep yan yana olduğu diğer harflere meydan okuduğuna şahit olmadılar. 


Ve K'ya izin verdiler.

Harflerin hiç şüphesi yoktu ki yeni doğan bu kelime, dillerden düşmeyecekti. Bu yeni anlamın farkı ve gizemi açıkça belliydi. 


İşte "AŞK" böyle doğdu. 


O gün bugündür, Ş her ne kadar A ile K'nın tam ortasında gözükse de K' ya bir adım daha yakın olmuştur.

El clasico: Zengin Kız Fakir Erkek

Yeşilçam.

Bir yeşilçam el clasico'su olan Zengin Kız fakir Erkek hikayeleriyle büyüdük. Tabi her zaman bu kadar tek düze kalmadı yeşilçam. Kimi zaman Zengin Erkek Fakir Kız olarak özgün tarzda eserlerde izledik.

Olmazsa olmaz bir de gaddar baba. Hayatında hiç soğan ekmek yememiş,  şefkat ve hoşgörüden nasibini almamış, paranın soğukluğunu yüzünde taşıyan fabrikatör baba.

Ama filmin sonlarına doğru insafa gelip sevginin gücü karşısında yenilirdi hep. Hatta zaman kaybetmeden torun moduna girer tonton dede oluverirdi. Alkış.

Her 10 filmden 6'sı müthiş zengin fakir derbisi şeklinde geçer. Zengin oyuna hızlı başlamasına rağmen ikinci yarı fakir oyunun kontrolünü ele alır ve galip gelirdi. Film işte. Gerçek hayatta hükmen mağlup.  

Mekanların dekorların ve oyuncuların değiştiği aynı filmler. Kanaatimce türklerin hayal gücü probleminin sebeplerinden biri de yeşilçamın tekrara dayalı senaryoları.

Televizyonun tek eğlence olduğu dönemler yaşadı bu ülke. Bir süre sonra alışmaz mı beyin.  Ne diye yorayım kendimi ya işte hayat bu demek ki demez mi ? Kesin demiştir. 

Surdan sura atlayan tarihi kahramanlarımız vardı bizim de ama tramplen her seferinde gözüktüğünden etkileyici olmuyordu ki. Onu bari düzgün yap.

Hele ki "Yıkılmayan Adam" filmini izledikten sonra tövbe ettim yeşilçama. Filmin sonunda ana karakter yediği onca kurşuna rağmen ayakta öldü. Kanım dondu adeta. Filmin ismiyle aynı mı olması lazım illa ki içeriğin. Mecaz diye bir kavram yok mu senin lügatında. Pes.

Merdivenden yuvarlanıp kör olma konusuna girmiyorum bile. 

Hayal gücü deyip geçmemek lazım.

Misal, yurt dışında superman'i yazan yöneten adamlar mustang'i üretirken, biz burada "nalo nalan" replikleri içeren filmler izliyor ve anadola, şahine biniyorduk. Misal işte.

Aslında yeşilçamı küçümsemiyorum duygusal yönden güzel filmlerdi. Selvi boylum al yazmalım, Hababam Sınıfı, Bizim aile kötü dersem taş olurum o ayrı. Yaratıcı toplum yerine merhamet toplumuyuz işte.

Fakir ama gururlu.

Zengin ve şımarık.

Haşin ama duygusal.

Şirin ve sevecen.

-Eee iyi de...

Adamlar hızlı ve öfkeli. Hiç yemezler bu numaraları.

-Bizde de deli kadir var. 

Lan. 

Küçümseme yok ama her alanda geriden gelmek yerine biraz da öncü olsak ya.

- Eee sus be adam.

Bir bilsem.