Çaresizler Yokuşu

Gideli kaç yıl oldu

Kaç ben öldü ? ..

Saklıyorum seni hala

Bir çocuğun "baba" deyişinde

eve gelen sıcak ekmek kokusunda

Bekliyorum baba

Sessizce çaresizler yokuşunda

Elim yüreğimde bekliyorum 

Sesin olmalıydı bu sokaklarda 

Elimi toprağına değil

Yüzüne sürmeliydim

Görmeliydim baba

Bahçendeki çiçekleri değil

Seni görmeliydim.

Ruhun şad olsun babam..

Sırıtan Bir Veda

Bir " hoşgeldin" değildir asla

ya da bir "seni seviyorum"

söylenemez tek nefeste

derin bir yutkunmanın ardında

saklanır kederden bir kafeste

öyle bir çırpıda yazılamaz

hiçbir bilek bu kadar güçlü olamaz

dilim dönmez

elim inmez

büyüdükçe büyür zaman

karalar iner sol yanıma

gökyüzünün siyahından

yıldızsız, parıltısız

safi katran

bir cümle daha biter

nokta koyulmadan

....

iki kelimelik uzunca bir cümledir

"Güle güle"

gülmek bu kadar mı sırıtır

bir cümlede

Kaybettik Sevdikçe

Artık sevmiyorum hiç kimseyi

kimi sevdiysem

kimi aldıysam gözlerimin içine

ya benim dünyamın 

ya da bu dünyanın

dışına çıktılar 

göçüp gittiler

bir daha dönmemek üzere

kayboldular

omzumda bir el :

kaybettik dediler

anladım

kaybettik sevdikçe

....

doluydu gözlerim 

taştılar

bedenimi aştılar

ıslak bir çığlıkla

...

geride bomboş bir dünya

bomboş bakan bir çift göz

bıraktılar

söz dedim söz

sevmeyeceğim hiç kimseyi

artık

dolmayacak gözlerim

belki de 

olmayacak gözlerim

bu sefer kazanacağım

....