Kış Mahkumu

Çok zor bu sefer gitmek

uzun bir göç hikayesine benziyor

bir yüreği terk etmek

ömrü küçük su birikintilerinde geçmiş

yaralı bir kuşun

dev bir okyanusa karşı gelmesi gibi

içindeki son yamalı umutlarıyla

.....

Bir ucundan ölüm çekiştiriyor

diğer ucundan kalım 

terk ederken soğuğun vurduğu bir yüreği
umutları pekiştiriyor

sıcak bir diyarın hayali

....

Uzun bir göç hikayesi

ufka doğru uçuyor

yazı arayan bir kış mahkumu

rüzgarın yönü aksi,  şeytan aksi

ama hala sımsıkı avuçlarında

zamanın kumu

10 Kasım

10 Kasım

Akrep henüz varmıştı dokuz'a

en zor anıydı yelkovanın

beş'i vuruşu

o an başladı bir milletin 

yürekten sürdüreceği saygı duruşu 

yelkovan vurana dek sonsuza

.....

10 Kasım

Saat on'u görmeden

O'nu göremeden

kapandı gür kaşları altında

karanlığı alt eden

hür mavi gözleri

o gözler ki

yıkıp dillere pelesenk ezberi

yeni baştan yazan 

Şeker ve Kan Arasında Çocuk Olmak

Sakalımdan utanmasam yine kapı kapı dolaşıp elimde çokça şeker toplamayı umduğum için özenle seçtiğim kocaman bir alışveriş poşetiyle şeker toplamak isterdim.

 Hiçbir zaman yalnız çalamazdık önümüzde büyük bir kaleye aitmiş gibi kocaman duran kapının zilini. Boyundan büyük işe kalkışmak deyimiyle o zaman tanışırdı şeker toplamaya çıkan her çocuk. Kapının açılma anı nefesleri kesen bir filmin en heyecanlı sahnesi gibiydi. Sürpriz yumurtadan çıkacak olan oyuncağı merak etmekle denk diyebilirim. Herkes filmlerde izlediğimiz yaşlı tonton amcalar ve pamuk nineler gibi sevecen değildi. Kesme şekerle geri yollayanlar dahi olurdu.

-Pardon teyzecim midilli mi sandın bizi ?

Bunları diyemiyorduk tabi o zamanlar.

Bana zamanında şeker verenler okursa çok kızabilirler.

- Az şekerimizi yemedin bre nankör.

Hiç nankörlüğün lüzumu yok. Elimdeki poşet her zaman ağzına kadar dolardı. Şekerin yanı sıra, genelde güzel görünümlü çelik kapıların arkasından uzanan eller bozuk para da sıkıştırırdı avuçlarımıza. Avucumuz küçük olduğundan avuç dolusu paraya sahip olunca küçük kalplerimiz mutlu mutlu atardı. Toplanan bozuk paralar şeker toplama grubundaki kişi sayısına bölünürdü. Hem eğlenceli hem de matematik gerektiren eğitici bir bayram merasimiydi.

Eğlenceli olmayan tek tarafı ise kurbanlıkların sokağın ortasında kesiliyor olmasıydı. Kurban bayramında sokakları kaplayan kan kokusunu, içimizdeki o çocuksu bayram neşesini bir nebze bastırırdı. Çocuk kalbimle çok daha duygusal yaklaşıyordum.

- " Biz hasılata bakalım arkadaşlar şekerler yine ağzına kadar doldu gerisi mühim değil " diyemiyorduk çocuk da olsak.

Zaten o zamanlar bu kadar karmaşık cümleler kuramıyorduk haliyle.

Yeni aldığımız "cici"lerimizin paçalarını sıyırıp kan gölü arasından apartmanları gezmek de ayrı bir esneklik ve beceri istiyordu.

- Ortada kan gölü var yandan geç.

Şeker ve kan arasında var gücümüzle çocuktuk. 

O zamanlar din ve devlet işleri ayrıydı birbirinden. Din ve çocuk işleri de. Ne oruç ne de kurban kavramını biliyorduk. Bizim için ikisi de şeker bayramıydı. 

Sokaklarda göz göze geldiğim sevgili melül bakışlı kurbanlık hayvanlar yeri gelmişken mekanınız cennet olsun.

Bir çocuğun dikkatini dağıtacak en büyük silah şekerdi ve biz de ona sahiptik. O yüzden sokaklarda oynanan kasapçılık oyununa takılmıyordu gözlerimiz çok. 

Ağzımızda eriyen şekerin o mutluluk veren tadına cebimizde şıngırdayan bozuk paraların sesi eşlik eder,  bir sonraki bayramın hayalini kurmaya başlardık çoktan.

Ama şimdi bu halimle bir kapıya gidip çocuksu bir bakış katmaya çalıştığım o garip ifadeli suratımla süslediğim "bayramınız mübarek olsun teyzeciğim" lafının, deli damgası yememe sebebiyet vermesi kaçınılmaz.

Şeker ve kan arasında çocuktuk. Şimdi kan gölünün ortasındaki dünyada birer yetişkin. 1 sene 365 gün ve 365 gün içerisinde 3-4 gün bayram..

Her gün bayram yaşamak için deli olmayı ciddi ciddi düşünmüyor değilim. Akıllıların devri sona erdi. 


*Sevinerek söylüyorum ki artık sokakta yapılan kesimlere rastlamıyoruz ve bu mübarek gününü tüm güzelliğiyle olması gerektiği gibi yaşıyoruz. 

Kartpostal Güzelliği

Güzel bir kadın gördüm

iki yakası arasında

uzanan narin boğazında

parlayan masmavi gerdanlığıyla

o andan beri ayaklarım kördüğüm

ne mümkün yaşamak uzağında

gözlerim esir tüm hayranlığıyla

kimi zaman bir bankta

kimi zaman bir camın saydamlığı arkasında

izliyorum kartpostal güzelliğini

sonbaharda sarı saçlarını

ilkbaharda gözlerinin yeşilliğini

sevdim en çok

böyle bir kadını ara ki bul

güzel ve sadık

koşar adım terk edişlerin ortasında

sen hep benimle kaldın 

lütfeder misin adını güzel kadın ? 

- İstanbul

İnce Bir Ayrılık Hikayesi

Bir zamanlar ne kadar yakındılar.

Ölüm ile yaşam. Nefret ile aşk. Gülmek ile ağlamak.

Beraber geçirirlerdi zamanı. Ölüm kapar gözlerini ölü taklidi yapar, yaşamsa hafif bir meltem gibi okşayarak tenini içine dolardı. Sonu gelmez bu oyun içinde hiç sıkılmaz ve hiç gerçekten ölmezlerdi. Ölümsüz ve sorunsuz bir hikayenin parçasıydılar.

Nefret ters ters bakıp sırt çevirirdi önce. Alev alev olurdu gözleri. Çok sürmezdi bu halleri. Dayanamazdı aşkın o göz kamaştıran büyüsüne. Bir süre sonra nefret aşka dönerdi. Yine yüz yüze bakarlardı uzun uzun.

Ağlamak öyle sulu gözlüydü ki gülmek yapmadık şaklabanlık bırakmazdı onun karşısında. Ağlamak bir başladı mı gülmek hemen uzanır sökerdi yaşları gözünün pınarından ve bir tebessüm kondururdu kahkahaya gebe.

İnce çizgi ise uzaktan izlerdi onların bu birlikteliğini ve yalnızlığı ağırlaşırdı kanayan bir yara gibi. Kıskançlık sarardı tuz gibi etrafını kanayan yarasının.

İnce bir çizgiydi o hep uzaktan izlediği güzel çizgiye paralel. Ne kadar uzarsa uzasın hep aynı kalıyordu aralarındaki mesafe. Dil döküyordu tüm yollara önce. Aldığı hiç bir yol ona çıkmıyordu. Sonra lanet ediyor ve küfürler savuruyordu ince çizgisinden çıkıp. Ne isyan çareydi ne de çaba. Derin bir denizdi boş çabaları ve içinde boğuluyordu her çırpınışında. Yine de uzuyordu. İnceliyor inceliyor ama kopmuyordu. Kimseyle kesişmesi mümkün olmayan yalnızlığıyla uzanıyordu boylu boyunca.

Her akşam güneş batmadan önce tek dostu olan ufuk çizgisine gidiyordu. Kesişebildiği tek çizgiydi. Dertleşiyorlardı uzadıkça uzayan günün ardından. Bir uzun günün daha bittiğini haber veren kızıllığın karanlığa çalan aydınlığında son kez uzaktan izliyordu o güzel çizgiyi. Güneşin ihtişamına bu kadar yakınken bile gözleri ondan başkasını görmüyordu.

Ve bir gün karar verdi ince çizgi. Ayrılık hüküm sürsün istedi. Etrafındakileri de kendi kaderine ortak etmek istedi ve girdi aralarına ayrılmaz beraberliklerin.

Ölüm ile yaşam, nefret ile aşk, gülmek ile ağlamak ayrıldılar o an aralarından geçen o ince çizgiyle.

Her biri ayrı hayatlar yaşamaya mahkum oldular gözlerinin içine bakacak kadar yakın oldukları halde. Artık ölüm gerçekten vardı. Artık aşka dönmeyen nefretler doğuyordu. Artık ağlamakla sızlamakla geçiyordu  ömür ve toprak göz yaşına hiç doymuyordu.

Bir o kadar yakın ve bir o kadar uzak oldular. Kaderiyle eş iki paralel çizginin...

İçi Boş Aceleler

Ne kadar hızlı yürüyoruz bugünlerde

içi boş acelelerde daire çiziyoruz

hep başladığımız yerde

boşa tüketilen nefeslere üzülüyoruz

o kadar dar ki çizdiğimiz daire

içine kendimiz sığıyoruz yalnız

tek kişilik dairelerde yalnız

ve sessizliğin vahametinden korkmadan 

cesurca yaşıyoruz

.............

mesafeyi bebeğinde taşıyan gözlerimiz

seçe seçe bakıyor suratlara

dünyaya gözlerini yeni açmış

bir bebek kadar boş ve habersiz

tokalaşacak vaktimiz dahi yok

ellerimiz değmeden ellere

el değmemiş yabancılıklara koşuyoruz

umursamazlık akıyor paçalarımızdan

kimin umrunda

kim kimin umrunda ?

ne olmuş ki

her köşebaşında sokak lambası varsa

biz ışıkta da kayboluyoruz

adımlarımızın hızıyla yarışırcasına

Cumhuriyet Bayramı

Güneşten bir tutam sarı saçlarıyla

gökyüzünden bir tutam mavi gözleriyle

bulutların arasından gülümsüyor Ata'n

ölümsüz koruyucusuyla ayakta bu vatan

İstiklal marşının eşsiz sözleriyle

arşı sarıyor Türklük

kaldır kafanı bir bak

bugün bayrak bir başka kırmızı

görmüyor mu gözlerin ay ile yıldızı ?

bugün bir başka parlak 

Tir tir titriyor kara bulutlar

küçük bir çocuk gibi korkudan

Cumhuriyetin aydınlığı karanlığı boğacak

Ey şanlı bayrak

Sen özgürce dalgalan