Bin Yıllık Ayrılık

Ben sana alışkınım 

sensizlik de nereden çıktı

ne kadar yabancı

kusura bakmayın biraz şaşkınım

omuzlarımdaki hüzün sanki bin yıllık

bilmem ki nasıl yaşanır ayrılık

daha önce hiç kimseyi

unutmak zorunda kalmadım

...

Bir sırası vardır elbet

ölmeden hüzne gömülmenin

bu sırasız ayrılığın ardından

bir şişenin sarhoşluğuna karışıp

yıldızlarda adını bulmalıyım önce

ağlamalıyım baş harfini görünce

masaya konulduğu gibi 

kalmalı tabaktaki yemek

yaşamalıyım az su az ekmek

boşlukta çizdiğim hayaline dalıp

susmalıyım uzun uzun

acı gülümsemeliyim gerçek diye aldanıp

kül tablasına yaptığım külden kalede

içinde sen olan masallar yaratmalıyım

bir nefesle çıkmalıyım atımla yokuşu

sen kalenin tepesindeki prenses

ben küllerinden doğmak isteyen anka kuşu

belki üşümeliyim yalnızlıktan tir tir

dudağımda bir dua olmalı tek nefes:

" Tanrım ölene dek bu ayrılığı geciktir "

belki de karanlığı sevmeliyim

bir çiçek gibi güneşe küskün

aydınlığa sırtımı dönmeliyim 

unutmalıyım

unutmalıyım ama

önce gözlerimi soğutmalıyım

Hani Olur da

Sarıya çalmadan önce son kez gülümseyen

yeşil bir yaprak gibi bırak kendini rüzgara

düşeceğini bile bile keyif al hayattan

soğuk yalnızlığını hisset boşluğun

küçük bir dua olsun dudağında

düşerken bile çok geç değildir bazen

umuda bir şans daha ver yeniden

hani olur da rüzgar ters eser

ortasında bulursun kendini mutluluğun

Sırası Değil

Yalan yok

ne varsa zamanla olur

zamanla büyür insan

zamanla görülür

zamanla çözülür

zamanla ölür

bazen de zamansız

ne zamanla olur ne zamansız

ve ne zaman'la başlar

cevap arayan çaresiz sorular

ne zaman sorsan

sırası değildir

zamanla da gelmez sıran

sırası asla gelmeyecek

uzunca bir kuyruğu beklersin

zamanla büyür başı buyruk acın

avutmak isterdim seni

hafiflesin diye kuyruk acın

yalan çok

ama şimdi sırası değil

Beklersen

Ne değişir ki tek bir gecede

parıltılı bir yıldız kayar belki

karanlık eklenir karanlığa

sanki eksikmiş gibi

bir aşık daha boğulur tek hecede

yenik düşer sessiz bir yalnızlığa

hüzün eklenir hüzne

sanki ilkmiş gibi

...

Ne anlatılabilir ki tek bir hecede

burnu havada cümleler kifayetsizken

boynu bükük susan hep bizken

ikimizken

bir hece kadar daha 

dilin dönecek olsa

ne derdin dersen

Sen derdim en son

Sen

beklersen

....

Ne değişir ki bir gecede

hayaller hep anlık

gece hep karanlık

uyuduğunda teksen

uyandığında da tek olacaksın

bekle

ne kadar beklersen

... 

Bardak Boş

Boş bir bardak duruyor

bir ayağı aksak

yorgun bir masanın üstünde

umut, çaresizlikten üstün de

saatler neden hüsrana vuruyor?

soru işaretleri büyüyor

paslı bir iğne gibi

kalbe yürüyor

susuzluk ortalığı kavuruyor

neşeden de ses yok hüzünden de

...

nereden bakarsan bak

nasıl bakarsan bak 

kiminle bakarsan bak 

boş işte o bardak

bir hayat düşünün

susamak bile yasak

Beş

Başımı döndürdüğün o gün

İşaretiydi aşka açılan yolculuğun

Ortasında şaşkın bir heyecanın

Yüzüğünü düşürmüş acemi bir aşıktım

Serçe kadar kırılgan ve tutkunu gökyüzünün

..

Nasıl da geçti beş yıl

Bir elin parmakları yetmeyecek

aşkın "sen ve ben" halini anlatmaya

ellerim ellerini terk etmeyecek

alışsa dahi

çiçekler susuz yatmaya

eller hep masum mudur sahi ?

sallanırken mesela 

bir devri kapatmaya

ilahi!

Nasıl sallansın ellerimiz

sıkılgan bir vedayla!

tutuşuyoruz sıkıca sevdayla
avuçlarımda kırışacak pamuk ellerin
vedasız, kavgasız ve ayrılıksız

Vallahi!

Dile "kolay" hakikaten... dilime hiç zor gelmez senli yılları saymak..

Atlı Karınca

Bir karıncayı bile

incitmedim diyorsun

koca bir yalan!

sen değil miydin ? 

içindeki çocuğu öldüren

o ellerle

....

Kayboldu o çocuk sesi

hiçbir şey almadı giderken

bir atlı karınca yetti

binip uzaklara gitti

....

Şimdi soğukluğunu koruyan 

o ellerin

yaşlandığında titremesi

belki de bu yüzden